Dodał admin, 2007-10-07 Autor / Opracowanie: Mirelka

Całkowita ilość wody w przyrodzie jest ilością stałą. Dzięki właściwości występowania w warunkach naturalnych w trzech stanach skupienia woda podlega stałemu krążeniu.

Woda jest nieomal synonimem życia. Wszędzie na Ziemi, gdzie tylko jest woda, poczynając od zimnych wód pod biegunami, a na gorących źródłach kończąc, znajdują się istoty żywe. Gdzie nie ma wody, nie ma i życia. Każda żywa istota posiada w swoim składzie wodę. Niektóre stworzenia mają ciało ukształtowane prawie wyłącznie z wody, jak na przykład meduzy (98% masy ciała) czy glony (97%), inne posiadają ją w mniejszych ilościach. Jedno jest pewne, aby organizm przeprowadzał procesy życiowe, musi mieć wodę. Lecz woda nie znajduje się tylko w ciałach. Na ziemi mamy bardzo dużo wody, większa jej część jest zasolona i tworzy oceany. Najważniejsze, stosunkowo niewielkie, zasoby wody słodkiej dostępne dla ludzkości są zawarte w rzekach, jeziorach, wodach podziemnych i atmosferze. Oceany zajmują objętość 1385684 tys.km3 i zajmują powierzchnie 510000 tys.km2 a dla porównania wody słodkie zajmują objętość równą 34729 tys.km3 i zajmują powierzchnie 148800 tys.km2.

Całkowita ilość wody w przyrodzie jest ilością stałą. Dzięki właściwości występowania w warunkach naturalnych w trzech stanach skupienia woda podlega stałemu krążeniu. Zmieniając stany skupienia krąży między Ziemią, a atmosferą. Woda jest jedną z nielicznych substancji, którą w normalnych warunkach na Ziemi można spotkać we wszystkich trzech fazach:
• Stałej (lód, śnieg, szron),
• Ciekłej (deszcz, mgły, rosa, zbiorniki wodne: powierzchniowe, podziemne, itp.)
• Gazowej (para wodna).

Krążenie wody obejmuje więc atmosferę, litosferę i biosferę i wiąże ze sobą wszystkie części hydrosfery, dzięki temu wszystkie wody Ziemi stanowią całość. Siłami napędowymi krążenia wody jest energia promieniowania słonecznego i siła ciężkości. Pod wpływem ciepła następuje parowanie wody, a pod wpływem siły ciężkości -opadanie kropli deszczu, przepływ rzek, ruch wód glebowych i podziemnych.

Woda rozpoczyna swój obieg dostając się do atmosfery wskutek parowania – przeważnie oceanów, ale także jezior, rzek i wilgotnej gleby, a także za pośrednictwem transpiracji (parowania) roślin.
Para wodna to gazowa faza wody, która gołym okiem jest niepostrzegalna dla oka człowieka. Pod tą postacią najwięcej wody występuje w atmosferze. Przejście fazy ciekłej w gazową tzn. parowanie wymaga udziału pewnej ilości energii, np. w postaci ciepła któremu nazywamy ciepłem parowania. Tak więc proces parowania wody wiąże się z procesem pobierania ciepła z powietrza, bądź z wód, które ulegają jednocześnie ochłodzeniu. Ten zapas ciepła pozostaje zatrzymany w parze w postaci utajonego ciepła parowania. Gdy para wodna ulega zagęszczeniu w wyniku zbliżenia się cząsteczek do siebie, skroplona woda oddaje cały zapas ciepła pobranego w trakcie parowania. Ciepło to bierze udział w ogrzewaniu powietrza. Roczny dopływ pary wodnej do atmosfery na całej planecie odpowiada średnio warstwie wody o grubości 100cm. Większość parowania zachodzi na ciepłych obszarach równikowych i zwrotnikowych, szczególnie około 20ş szer. geogr. pd. i pn.
W wyniku ochładzania na niewielkich wysokościach powietrza zawierającego parę wodną powstają: szron, rosa , oraz cząsteczki tworzące chmury. Chmury, niesione wiatrem przemieszczają się nad powierzchnią lądów, mórz i oceanów. Chmury składają się z miliardów maleńkich kropelek wody i kryształków lodu. Tylko w sprzyjających warunkach część tej wilgoci spada na ziemię w postaci deszczu.