Dodał Administrator,

W tegorocznej, dziesiątej już edycji Ogólnopolskiej Konferencji Naukowej Informatyczne Przygotowanie Nauczycieli, która odbyła się w dniach 19-20 IV 2007 roku w Akademii Pedagogicznej w Krakowie

dały się zauważyć jakby dwa główne nurty. Jeden z nich, zasugerowany przez samych organizatorów dotyczył refleksji nad tym, czy - a jeżeli tak - to na ile zmieniają się potrzeby w zakresie przygotowania nauczycieli do wykorzystywania ICT w pracy z uczniami. Zagadnieniom tym poświęcono trzy z siedmiu sesji próbując znaleźć odpowiedzi nie tylko na wymienione wyżej pytania, ale także analizując kierunek zmian zarówno w zakresie przygotowania nauczycieli do prowadzenia zajęć z informatyki, jak też do wykorzystywania komputerów na lekcjach różnych przedmiotów. Najistotniejsza obserwacja, zgodnie wskazywana przez wielu uczestników konferencji, wynika z przewijającego się w kolejnych wystąpieniach przekonania, iż pomimo upływu 10 lat najważniejsze potrzeby związane z przygotowaniem nauczycieli w zakresie stosowania technologii informacyjnych nie tylko niewiele się zmieniły, ale też zostały zaspokojone jedynie do pewnego stopnia. Pojawiły się, owszem, nowe formy zastosowań ICT, wynikające głównie z rozwoju internetu i e-edukacji, ale nie zmienia to faktu, iż ciągle w niewielkim zakresie komputery są wykorzystywane w nauczaniu przedmiotów innych niż informatyka, a także w czasie zajęć pozalekcyjnych. Jak wskazywano, jedną z istotnych przyczyn jest właśnie brak świadomości wśród nauczycieli jak uczynić komputer efektywnym środkiem dydaktycznym, a także, co równie istotne, dość często występująca w tym środowisku niska ocena własnych kompetencji w porównaniu z wiedzą i umiejętnościami uczniów w tym obszarze. Wynika ona niewątpliwie z faktu, iż młode pokolenie, nie bez powodu nazwane "digital generation", znacznie więcej czasu spędza w sieci i przy komputerze i czuje się w tym środowisku zdecydowanie bardziej swobodnie.
Drugi wyraźny nurt, który zaznaczył się w wystąpieniach prezentowanych podczas omawianej konferencji, dotyczy zagadnień związanych z e-edukacją. I choć śledząc - czy to organizowane licznie konferencje poświęcone tej problematyce, czy też dostępne publikacje - można odnieść wrażenie, że na razie ta forma kształcenia rozwija się tylko w szkolnictwie wyższym to jednak istnieje wiele przykładów świadczących o coraz częstszej obecności e-edukacji także w szkołach gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych. Na marginesie tej relacji warto tylko zaznaczyć, iż organizowana w marcu, również w Krakowie konferencja "E-learninig w edukacji" (http://www.zste.home.pl/konferencja/), która była adresowana właśnie do nauczycieli, wzbudziła zainteresowanie w całej Polsce i zaowocowała zgłoszeniem trzykrotnie większej liczby uczestników niż zakładali organizatorzy. W przypadku będącej przedmiotem tej relacji konferencji IPN 2007 wśród tematów przewodnich mających ukierunkować obrady i dyskusję pojawiło się także pytanie o potrzebę przygotowania nauczycieli do e-edukacji. W odpowiedzi zgłoszono kilkanaście wystąpień związanych z tą problematyką, aczkolwiek autorzy tylko dwóch z nich podjęli próbę odpowiedzi na to ważne pytanie. Agnieszka Wierzbicka pracująca w Międzywydziałowym Zakładzie Nowych Mediów i Nauczania na Odległość Uniwersytetu Łódzkiego zatytułowała swoje wystąpienie: Przygotowanie nauczycieli akademickich do prowadzenia e-zajęć - moda czy konieczność? Autorka oparła swoje obserwacje oraz wnioski na doświadczeniach związanych z realizacją szkoleń dla pracowników dydaktycznych kilku uczelni na potrzeby realizowanych przez nie, w ramach projektów EFS, studiów online.

Więcej na ementor.edu.pl