Dodał admin, 2007-08-30 Autor / Opracowanie: Dorota Rytko

Źródła mówią o duńskim pochodzeniu piłki ręcznej i łączą ją z nazwiskiem Holgera Nielsena, ale również Niemcy i Czechy dowodzą o swoich korzeniach tej gry.

Nie jesteśmy w stanie ustalić daty pojawienia się piłki ręcznej w świecie, ani też kraju w jakim pojawiła się jako pierwsza. Zapoczątkowana została na przełomie XIX i XX wieku.
Źródła mówią o duńskim pochodzeniu piłki ręcznej i łączą ją z nazwiskiem Holgera Nielsena, ale również Niemcy i Czechy dowodzą o swoich korzeniach tej gry.
Encyklopedia szwedzka – Allhems Sport Lexicon zawiera informacje, że na przełomie XIX i XX wieku piłka ręczna była bardzo popularna i bardzo szeroko propagowana przez szkołę gimnastyczna w Ordrup. W 1898 r nauczyciel Holger Nielsen wprowadził grę na boisko z dwiema bramkami i 14 zawodnikami podzielonymi na dwa zespoły. Gra ta nosiła nazwę Handbold i grano w nią za pomocą rąk (podania i rzuty).
Już w początkach XX wieku gra została rozpowszechniona w całej Danii, a rok 1904 uznano za datę rozpoczęcia oficjalnej działalności organizacyjnej. W tymże roku powstał Duński Związek Piłki Ręcznej. Zbiór przepisów gry w piłkę ręczną wydała w 1906 roku szkoła gimnastyczna w Ordrup.

PIŁKA RĘCZNA W NIEMCZECH
Również Niemcy uchodzą za twórców piłki ręcznej. Niemiecka wersja tej gry wywodzi się z Konigsbergerball i znana była następnie jako Torball czyli piłka bramkowa. Jednakże datą oficjalną powstania piłki ręcznej w Niemczech określa się jako rok 1915.
W roku 1917 berliński nauczyciel Max Heiser rozpoczął propagowanie piłki ręcznej jako sportu dla kobiet. Zawody rozgrywano na boisku o wymiarach 40 x 20 m, linia pola bramkowego znajdowała się 4 m od bramki ta zaś miała 2,5 m szerokości i 2m, wysokości.
W roku 1919 nastąpił bardzo istotny przełom w grze. Niemiecki nauczyciel wychowania fizycznego Karl Schelenz doprowadził do dalszego rozpowszechnienia się gry, która nadal pod nazwą Torball zaczęła być popularna i uprawiana przez mężczyzn, a stało się to za sprawą zmiany przepisów. Przede wszystkim zostało znacznie powiększone boisko do gry i tak wymiary wynosiły odpowiednio 80 x 40 m , linia pola bramkowego odsunięta zaś została na odległość 8 m od bramki. Bramka powiększona do wymiarów 5 m i wysokości 2,1m (a więc podwoiły się wymiary boiska na którym rozgrywały swe mecze panie).
Duży wpływ na popularność miały też zmiany dotyczące przepisów gry piłką i ciałem.
Pomimo usilnych starań Karla Schelenza nie zdołał on doprowadzić do tego, aby piłkę ręczną uznano za samodzielną dyscyplinę z własnym związkiem sportowym, który byłby organizatorem mistrzostw w tej dyscyplinie.
Dopiero lata trzydzieste przyniosły efekty pracy Schelenza i przeprowadził on rozgrywki przy pomocy Brandenburskiego Związku Lekkoatletyki, który to wprowadził piłkę bramkową do treningu lekkoatletów jako sport- dyscyplina uzupełniająca.
W roku 1920 nazwę „Piłka bramkowa” zastąpiono nazwą „Piłka ręczna”- handball, w tymże również roku wprowadzono piłkę ręczną do programu nauczania w szkołach niemieckich, a patronował temu przedsięwzięciu Związek Sportu i Związek Gimnastyki, co było istotnym czynnikiem w stworzeniu z piłki ręcznej dyscypliny masowej. Jednakże spory wśród gimnastyków spowolniły chwilowo rozwój tej dyscypliny.
W roku 1934 powołano Fachowy Urząd dla Piłki Ręcznej (Fachamt fur Handball) dzięki któremu piłka ręczna rozpowszechniła się w całych Niemczech.
Niemcy uzyskali zgodę na wprowadzenie piłki ręcznej do dyscyplin olimpijskich w Berlinie w roku1936. Niemcy zdobyli wówczas złoty medal przed Austrią, Szwajcarią i Węgrami.