Dodał admin, 2008-04-16

Budowa dróg przez góry a zwłaszcza przez przełęcze alpejskie była zadaniem niełatwym. Jednakże ich budowę rozpoczęli już starożytni rzymianie.

Technicy rzymscy przed przystąpieniem do robót przeprowadzali badania kierunków wiatrów, opadów i potencjalnych tras zejścia lawin śniegowych i kamiennych. Droga miała być przede wszystkim przejezdna, ustępowano więc niekiedy naturze i nie trzymano się za wszelką cenę prostej. Trakt w miarę możliwości lokowano po stronie nasłonecznionej, gdzie w zimie opady były mniejsze a na wiosnę śniegi szybciej topniały. Drogi alpejskie ze względów oszczędnościowych były bardzo strome. Przykładowo – do przełęczy Maloja (w Alpach szwajcarskich) prowadziło początkowo 3, a później 9 serpentyn, obecnie jest ich 22.

Polibiusz z Megalopolis w Arkadii (około 200-118 r p.n.e., najwybitniejszy historyk grecki okresu hellenistycznego) znał cztery przejścia przez Alpy Zachodnie z których tylko trzy nadawały się dla ruchu kołowego.
Znanym przejściem na zachodzie była przełęcz Mons Matrona, najkrótsze połączenie Italii północnej z Arelate (miasto we Francji założone w 49r.p.n.e. przez Juliusza Cezara). Innym bardzo uczęszczanym szlakiem była droga przez Mont Cenis (na granicy Francja- Włochy) do doliny rzeki Arc. Droga do Strasburgu prowadziła przez przełącz Małego św. Bernarda- Petit St. Bernard (Szwajcaria), najprawdopodobniej tą trasą w 218 r p.n.e. Hannibal przeprowadził przez Alpy swą olbrzymia armie i słonie.

Drogi górskie (a zwłaszcza alpejskie) były niekiedy tak wąskie (do 1 m), że nadawały się wyłącznie dla ruchu pieszego, tam gdzie mogły kursować wozy robiono specjalne żłobienia aby zabezpieczyć je przed lawinami zasypującymi drogę. Inaczej przejazd był niemożliwy. Ustawiono też poręcze zabezpieczające podróżnych przed runięciem w przepaść.
Aby roztopy nie spowodowały obsunięcia się dróg biegnących przez stoki górskie zabezpieczono je murami oporowymi. Takie mury o wysokości 43 m możemy oglądać koło Aricia (Francja)lub w okolicy dzisiejszego Urbino (Włochy Środkowe). W razie potrzeby drogę prowadzono wykopem np. Via Appia w okolicach Terracina. Via Appia jest najstarszą bitą drogą w starożytnym Rzymie, zwana też Regina Viarum (z łacińskiego "królowa dróg").

Zbudowana został w 312r. p.n.e., łączyła początkowo Rzym z Kapuą (miasto w południowych Włoszech). Później przedłużono ją przez Tarent (miasto w południowo-wschodnich Włoszech, nad Zatoką Tarencką (Morze Jońskie), do Brundisium, które było głównym portem na Morzu Adriatyckim i łączyło Rzym ze Wschodem. Via Appia była starannie konserwowana przez cały okres starożytności (względy strategiczne i handlowe), tak że niektóre partie drogi zachowały się do naszych czasów. W okresie republiki wzdłuż Via Appia lokowano monumentalne grobowce zasłużonych obywateli rzymskich. Do dziś zachowały się: tzw. grobowiec Scypiona (wódz rzymski) z końca III w. p.n.e. oraz mauzoleum Cecylii Metelli (męczennica z czasów Marka Aureliusza).