Dodał admin, 2007-12-12 Autor / Opracowanie: Studentka_1984

J. M. Keynes przedstawił swoją teorię pieniadza, zwaną teorią preferencji płynności,

Podważył w niej założenia klasycznej teorii ekonomii i teorii pieniądza. Twierdził, że:
1.    Stan pełnego zatrudnienia nie jest naturalnym stanem równowagi gospodarczej. Udowodnił to wielki kryzys gospodarczy lat trzydziestych.
2.    Istnieje niska elastyczność cen i płac w dół. Znaczy to, że w ujęciu
nominalnym ceny i płace trudno obniżyć. Jak pamietamy, klasycy zakładali pełną elastyczność cen i płac. Wielkości te, ich zdaniem, dostosowywały się do stanu aktywnosci gospodarczej.
3.    Szybkość krążenia pieniądza nie jest stała. Przeciwnie, podlega dużym zmianom. Nie jest tak, że społeczeństwo utrzymuje tylko transakcyjne zasoby pieniężne. Motywem gromadzenia zasobów pieniążnych może być także przezorność i spekulacja.
4.    Podaż pieniądza nie ma charakteru niezależnego, egzogenicznego; jest zdeterminowana popytem na pieniądz.
Podstawowym zalożeniem Keynesowskiej teorii pieniądza jest istnienie pełnej substytucyjności pieniądza i takich aktywów finansowych, jak weksle skarbowe i inne krótkoterminowe papiery wartościowe. Pełna substytucyjność oznacza, że nawet niewielki wzrost oprocentowania tych walorów (spadek ich ceny rynkowej) powoduje wzmożony ich zakup i na odwrót. Keynes zakładał niską substytucyjność pieniądza
i realnych dóbr fizycznych, takich jak domy, samochody i inne dobra konsumpcyjne, oraz realnych dóbr kapitałowych. Niska substytucyjność oznacza, że warunkiem zamiany tych dóbr na pieniądz jest bardzo duża zwyżka ich dochodowości. Jak z powyższego wynika, wedlug Keynesa pieniądz jest jedną z form majątku nagromadzonego przez społeczeństwo.
J. M. Keynes uważał, że ze wzgledu na niską elastyczność pieniądza i dóbr realnych, odłożony dochód (majątek) można utrzymywać w pieniądzu lub w papierach wartościowych. Jeżeli chodzi o te ostatnie, to brał pod uwagę tylko obligacje. Każdy utrzymuje nagroromadzone bogactwo w pieniądzu lub w obligacjach, ale nie w obu postaciach równoczesnie. Dopiero społeczeństwo jako całość przechowuje zarówno pieniądz, jak i obligacje; decyzje poszczególnych jednostek są przecież różne.
Preferencja płynności jest to skłonność do utrzymywania majątku w formie pieniądza, a więc w formie najbardziej płynnej.
Podobnie jak przedstawiciele szkoły z Cambridge, również Keynes twierdził, że popyt na pieniądz zależy od dochodu. Jak nikt dotąd, wskazywał jednak, że na popyt na pieniądz ma również wpływ stopa procentowa. Był to milowy krok w rozwoju teorii pieniądza.
J. M. Keynes odrzucił twierdzenie klasyków, że oszczędności zawsze równają się inwestycjom, dzięki zmianom rynkowej stopy procentowej. Według niego, oszczędności są zdeterminowane dochodami, a te rozmiarami inwestycji. Zależność oszczędności od inwestycji wykluczała odrebny wpływ tych dwóch czynników na stopę procentową.
U Keynesa stopa procentowa byla zjawiskiem czysto monetarnym, a jej wysokość zależała od podaży i popytu na pieniądz.
Podaż pieniądza kształtowana jest przez politykę banku centralnego, a o popycie na pieniądz decydują trzy motywy:
Motyw transakcyjny, czyli skłonność do utrzymywania zasobów pieniężnych w celu zapewnienia ciągłości wydatków. Tu popyt zależy od dochodu nominalnego. Im wyższy dochód, tym wyższe zapotrzebowanie na zasoby transakcyjne, i na odwrót.
U Keynesa transakcyjna szybkość krążenia pieniądza jest stała. Transakcyjny popyt na pieniądz, według Keynesa, jest taki sam, jak według przedstawicieli szkoły z Cambridge. W przeciwieństwie jednak do niej, u Keynesa nie był to cały popyt.
Motyw przezornościowy, czyli popyt na pieniądz wynikający z chęci zabezpieczenia się przed nieprzewidzianym spadkiem dochodów lub przed nieprzewidzianym wzrostem wydatków (np. w wyniku klęsk żywiołowych czy wstrząsów politycznych). Są to zasoby pieniężne na ,,czarną godzinę". Wprowadzając przezornościowy popyt na pieniądz, Keynes doszedł do odkrywczej tezy, że decyzje podejmowane są