Dodał admin, 2007-08-10 Autor / Opracowanie: Monika

W rejonach wiata o małym zaludnieniu, tam gdzie nie została rozwinięta klasyczna sieć łączności połączenia będą zapewniać systemy satelitarne. Nie znaczy to wcale, że użytkownik...

System UMTS będzie charakteryzował się hierarchiczną architekturą, tzn. że na obszarach o dużym ruchu, w budynkach komórki będą miały wielkość kilkudziesięciu metrów (tzw. pikokomórki), w centrach miast komórki będą kilkusetmetrowe - podobnie jak GSM 1800 (tzw. mikrokomórki), natomiast na pozostałych obszarach przewiduje się komórki o średnicy 30-40 km, czyli porównywalne z GSM 900 (tzw. makrokomórki). W rejonach wiata o małym zaludnieniu, tam gdzie nie została rozwinięta klasyczna sieć łączności połączenia będą zapewniać systemy satelitarne. Nie znaczy to wcale, że użytkownik będzie zmuszony posiadać kilka komórek. Będzie to jedna komórka, która będzie miała możliwość automatycznego przestawiania się tak aby zapewnić jak najlepsze parametry transmisji.
W systemie UMTS do rozwiązania problemu pokrycia działaniem terenu o zmiennych właściwościach i o stacjach ruchomych o różnym stopniu mobilności zastosowano koncepcję nakładających się komórek.
MTS ma zapewnić dostęp radiowy do globalnej infrastruktury telekomunikacyjnej. Dostęp ten ma być możliwy z dowolnego miejsca jak i w dowolnym czasie, za pośrednictwem segmentu naziemnego jak i satelitarnego zarówno dla użytkowników stacjonarnych jak i ruchomych, operujących w sieciach publicznych, korporacyjnych lub prywatnych. Oznacza to, że system UMTS jest systemem integrującym wszystkie systemy telekomunikacyjne. Zapewnia więc globalne pokrycie zasięgiem swego działania oraz umożliwia dostęp do wszystkich sieci telekomunikacyjnych, czyli teleinformatycznych, radiowych i telewizyjnych. Z tych wszystkich faktów wynika bardzo ważna cecha: kompatybilność sprzętowa i protokolarna wszystkich naziemnych i satelitarnych.
System UMTS składa się z wielu bloków funkcjonalnych, które zostały podzielone na trzy podstawowe grupy:
- siec dostępu radiowego segmentu naziemnego - UTRAN (UMTS Terrestrial Radio Access Network),
- sieć szkieletowa - CN (Core Networks),
- wyposażenie abonenta - UE (User Equipment)
Współpraca między siecią dostępu radiowego UTRAN a wyposażeniem klienta odbywa się za pomocą interfejsu radiowego Uu, natomiast współpraca między radiową siecią dostępową a siecią a siecią szkieletową - za pomocą znormalizowanego interfejsu sieciowego Iu.
Zadaniem sieci UTRAN jest realizacja wszystkich procedur związanych z transmisją radiową. Sieć szkieletowa odpowiedzialna jest za funkcje połączeniowe w obrębie niej samej, jak i z sieciami zewnętrznymi oraz wykonuje procedury związane z realizowanymi usługami wraz z nadzorem nad abonentem będącym w ruchu. Wyposażenie użytkownika zapewnia poprzez system UMTS dostęp do abonenta do usług telekomunikacyjnych.
Z achitektury komórkowej wynikają ponadto pewne zalety:
- stacje ruchome o dużym stopniu mobilności mogą być obsługiwane w makrokomórkach, co powoduje redukcję częstości przenoszenia połączenia pomiędzy komórkami a zatem zmniejszenie obciążenia sieci sygnałami sterującymi
- makrokomórki pokrywają miejsca trudne do pokrycia komórkami niższego rzędu,
- makrokomórki dodają pewną nadmiarowość do systemu powodując wzrost jego niezawodności.
Inną cechą architektury komórkowej systemu UMTS ma być stosowanie dedykowanych stacji bazowych dla usług o charakterze rozsiewczym, takich jak np. usługa przywołania. Przykład zasięgu działania stacji bazowej obsługującej prezentuje poniższy rys. Zauważmy, że dedykowana stacja bazowa obsługuje obszar kilku komórek systemu. Sygnał wywoławczy dochodzi do stacji ruchomej z dedykowanej stacji bazowej, ale stacja ruchoma odpowiada systemowi za pośrednictwem najbliższej standardowej stacji bazowej.
Koncepcja dedykowanej stacji bazowej do realizacji usług przywoławczych
BS - stacja bazowa
PBS - stacja bazowa dla usług przywoławczych
LE - centrala lokalna
MCN - węzeł sterowania systemem radiokomunikacyjnym