Dodał admin, 2008-07-04 Autor / Opracowanie: Avivien

Tolkien łączy pojęcie baśni z pojęciem chrześcijaństwa, elementy pogańskie i wiarę w Boga. W nich pojawia się obietnica zwycięstwa dobra.

„Baśnie są opowieściami o Królestwie Czarów, jednak nie tylko samo umiejscowienie akcji wystarcza, aby można było mówić o baśniowości” - jest to fragment wypowiedzi Johna Ronalda Reuela Tolkiena, twórcy powieści fantasy, jednej z najciekawszych osobowości świata literatury. Ten skromny oksfordzki profesor, poprzez swą długoletnią fascynację pradawnymi kulturami, głównie celtycką i staroangielską, językami wymarłymi i podaniami ludowymi, stworzył współczesny epos - trylogię zatytułowaną „Władca Pierścieni”. Dzięki niej swoją pa-sją zaraził tysiące czytelników na całym świecie. W mojej prezentacji chciałabym nieco przybliżyć Państwu ten jakże bogaty świat Tolkienowskiej wyobraźni, wobec którego niemożliwe wydaje się pozostać obojętnym.
Teraz chciałabym opowiedzieć o baśniowych ludach i ich siedzibach w Śródziemiu. Entowie to najstarsza z ras, która je zamieszkiwała. Byli długowiecznymi "pasterzami drzew", opiekowali się nimi i chronili je przed zniszczeniem. Sami podobni do buków, dębów, brzóz, jarzębin i lip o rozmaitych kolorach, kształtach i sylwetkach. W czasach, gdy rozgrywa się akcja powieści, zamieszkiwali tylko las Fangorn i powoli wymierali. Miej-sce to postrzegano jako straszne, gdzie dla własnego dobra nie należy się zagłębiać.
Elfy z "mówiących ludów" przebudziły się i "z głębi dziewiczej puszczy po raz pierwszy patrzyły zdumione na wschód słońca.” Często wyobrażamy je sobie jako drobne stworzenia podobne do wróżek; u Tolkiena są to istoty wysokie. „(...) były nieśmiertelne, mądrość ich dojrzewała przez długie wieki, choroby ani zarazy nie mogły ich zabijać.” Jeśli Elf został zabity, jego duch powra-cał w dokładnie tym samym ciele, jakie zamieszkiwał wcześniej i miał te same wspomnie-nia. Tymczasem Elfy przekonywały się, że wieczne życie może stać się nudne. Jak powia-dał Tolkien zazdrościły ludziom, że byli oni wolni od znużenia czasem.
Jedną z siedzib Elfów jest Rivendell - pałac Elronda we Wschodnim Eriadorze u stop Gór Mglistych. Był to "cudowny dom, gdzie rad jesz albo śpisz, albo słuchasz opowieści, albo śpie-wasz, albo po prostu siedzisz sobie miło zamyślony, albo przyjemnie łączysz te wszystkie rzeczy". To właśnie tam zostały podjęte najważniejsze decyzje, między innymi decyzja o zniszczeniu Pierścienia.
Lorien to kraina zamieszkana była przez elfy leśne, leżała nieopodal Gór Mglistych. Panowali tam Keleborn i Galadriela. W krainie tej czas zdawał się stać w miejscu. Gdy po Wojnie o Pierścień elfowie opuścili Lorien, ich drzewa - piękne mallorny o złotych li-ściach umarły.
Tolkien w swoim mistrzostwie posunął się do stworzenia dla Elfów oddzielnego języ-ka, odznaczającego się niezwykłą melodyjnością i subtelnością.
Ludzie przebudzili się później i wszelkiej mądrości nauczyli się od Elfów. Z czasem nabrali wielkiej biegłości w różnych rzemiosłach i wykuwaniu oręża; lecz pokochali pokój. Nade wszystko lubili budować okręty i żeglować, a w sztuce żeglarskiej nikt im nie dorównał. Byli wątlejsi niż elfy, łatwiej ginęli od oręża, a ich rany trudniej się goiły, starzeli się i umierali. Elfom nie było wiadome, co się dzieje z duchami ludzi po śmierci.
Na południu Gondor cieszył się wielką sławą. Tolkien powiedział, że mieszkańcy Gondoru przypominali starożytnych Egipcjan. Byli rozmiłowani w olbrzymich budow-lach. Nawet korony ich królów przypominały wysokie korony faraonów. "Budowano strzeliste wieże i fortece, i przystanie dla licznych okrętów, a ludzie różnymi językami oddawali cześć skrzydla-tej koronie królów. Stolica zwała się Osgiliath - Cytadela Gwiazd - i środkiem jej płynęła rzeka. Wzniesiono na wschodzie Minas Ithil - Wieżę Wschodzącego Miesiąca - na ramieniu Gór Cienia; na zachodzie zaś u podnóży Białych Gór stanęła Wieża Zachodzącego Słońca- Minas Anor."