Dodał admin, 2008-01-13 Autor / Opracowanie: Paulina

Wirus komputerowy jest programem, który powiela się przez zarażenie zbiorów wykonywalnych, jednostek alokacji plików lub sektora startowego dyskietki lub dysku twardego

Etykieta „wirus komputerowy” stosowana jest często do określania wszystkich destrukcyjnych programów. Istnieją trzy podstawowe rodzaje tych programów – wirusy, konie trojańskie i robaki. Uogólniając, można powiedzieć, że te programy wykonują czynności niezamierzone przez użytkownika lub starają się znaleźć w pewnych szczególnych miejscach niszcząc aktualnie przetwarzane informacje.
    Nosicielem może być szablon dokumentów stworzonych za pomocą aplikacji wchodzących w skład pakietów biurowych, wyposażonych w język makr (najczęściej MS Office). Na niebezpieczeństwo narażeni są wszyscy, którzy w dowolnej formie przenoszą dane między komputerami. Źródłem infekcji może być plik skopiowany ze strony WWW, dołączony do poczty elektronicznej albo wiadomości zamieszczonej na liście dyskusyjnej czy też przeniesiony z innego komputera za pośrednictwem dyskietki. Znane są przypadki, gdy producent oprogramowania, prawdopodobnie nieświadomie, rozpowszechniał swój produkt na oryginalnie zapakowanych, a jednocześnie zawirusowionych dyskietkach lub płytach CD-ROM. Natomiast w czasach, gdy do dystrybucji oprogramowania masowo wykorzystywano dyskietki, zdarzało się, że po zwrocie oprogramowania przez klienta przepakowany (i zarażony) towar, trafiał w ręce innego nabywcy. Nikt nie sprawdzał, czy w międzyczasie nie doszło do zarażenia plików na dyskietkach instalacyjnych.

    W 1985 roku dwóch Włochów Roberto Cerrutti i Marco Marocutti wysłało do pisma „Scientific American” list informujący o swoich  próbach napisania na komputerze Apple programu, który dołączałby się do systemu operacyjnego i przy każdej próbie zapisu na dysk kopiowałby siebie samego w odpowiednie miejsce tego dysku. Cała sprawa była właściwie tylko w stadium planów, ale i tak list odniósł skutek. Zainspirowani artykułem o „wojnach rdzeniowych” Włosi nie zdawali sobie zapewne sprawy ile zamieszania wywoła on w komputerowym światku. Uznaje się go, bowiem za początek wirusów – jednego z najdziwniejszych, a już na pewno wywołujących najwięcej plotek, nieporozumień i niejasności zjawisk we współczesnej informatyce.
    
Pierwszy DOS-owski wirus na komputerze IBM-PC pojawił się na Uniwersytecie w Leight. Twórca tego wirusa, wkrótce nazwanego „Leight”, pozostał, podobnie jak wielu innych twórców wirusów, anonimowy. Podejrzewa się, że był studentem tego uniwersytetu. W przeciwieństwie do wirusa w Apple, ten miał wbudowany w siebie pewnego rodzaju zapalnik. Licznik wewnątrz wirusa był zwiększany o 1 wraz z każdą infekcją– kiedy osiągał 4, wirus kasował FAT i boot-sektor. Wirus infekował plik Command.com dodając 555 bajtów i rezydował w pamięci po uruchomieniu komputera. Ponieważ zarażał tylko jeden plik i szybko oznajmiał swoją obecność (niszcząc dane na dysku razem z zarażonym plikiem), wirus ten nie rozprzestrzenił się. Następny DOS-owski wirus nazwano „Brain”. Był napisany prawdopodobnie przed wirusem „Leight”, ale został wykryty po nim i był znacznie bardziej skomplikowany. Twórcy nie byli zbyt trudni do wyśledzenia, ponieważ dołączyli do kodu wirusa swoje nazwiska, adresy i krótką reklamę. Pochodzili z Pakistanu. Gdy wirus był uruchamiany zarażał tylko boot-sektory dyskietek i rezydował w pamięci. Rozmnażał się zapisując swoją kopię do początkowych części zarażonych dyskietek. Poza boot-sektorem zapisywał się do sześciu innych sektorów. Te dodatkowe sześć sektorów oznaczone były jako uszkodzone i z tego powodu nie były wykorzystywane do przechowywania danych. W ten sposób „Brain” zabezpieczał się przed nadgrywaniem przez inne programy. Zmieniał również etykietę dyskietki na „(c) Brain” i infekował tylko dyski 5 ź” o pojemności 360kB.
    Wokół żadnego tematu związanego z komputerami nie narosło tyle mitów, co wokół wirusów. Świetnym tego przykładem była wrzawa wokół „Michała Anioła”, jednego z szeregu zwykłych wirusów, któremu przypisywano możliwości sparaliżowania wielu systemów informatycznych, czy wręcz fizycznego niszczenia dysków twardych, monitorów, myszek itd.