Dodał admin, 2007-12-25 Autor / Opracowanie: Sebastian Kosowski

Polityka państwa i polityki gmin powinny zmierzać do rozwoju budownictwa mieszkaniowego, gdyż sprzyja ono rozwojowi innych inwestycji i ich pożądanemu rozmieszczeniu w przestrzeni.

Urząd Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast przygotował strategię polityki mieszkaniowej państwa na lata 1999-2003 (Komitet Ekonomiczny Rady Ministrów ocenił ją pozytywnie). Jej realizacja pozwoli na przyspieszenie rozwoju budownictwa mieszkaniowego. Zdaniem Urzędu Mieszkalnictwa, analiza aktualnej sytuacji na rynku skłania do przyjęcia następujących założeń jako podstawy określania celów polityki mieszkaniowej w najbliższym czasie:

• Państwo nie powinno zastępować, lecz powinno wspomagać obywateli w ich wysiłkach zmierzających do pozyskania mieszkania. Aby większość obywateli mogła w przyszłości zaspokajać potrzeby mieszkaniowe bez nadmiernego finansowego zaangażowania państwa, niezbędny jest rozwój systemów długookresowego kredytowania mieszkalnictwa oraz rozwój oszczędzania na cele mieszkaniowe. Programy pomocy powinny więc służyć rozwojowi rynkowych systemów finansowania mieszkalnictwa.
• Polityka państwa i polityki gmin powinny zmierzać do rozwoju budownictwa mieszkaniowego, gdyż sprzyja ono rozwojowi innych inwestycji (w tym produkcyjnych) i ich pożądanemu rozmieszczeniu w przestrzeni, powoduje zmianę postaw społecznych i zachowań ekonomicznych, w tym ogranicza konsumpcję na rzecz inwestycji oraz tworzy miejsca pracy.
• Polityka mieszkaniowa państwa powinna oddziaływać zarówno na stronę popytową, jak i na podaż mieszkań. Obecnie działalność regulacyjna powinna bardziej koncentrować się na wspieraniu podaży.
• Skala interwencjonizmu państwa powinna być racjonalna i uwzględniać możliwości budżetu państwa. Konieczne jest zatem przyjęcie takich programów, które stymulują wzrost nakładów innych inwestorów i mieszczą się w założonych limitach finansowych oraz zastosowanie przez państwo takich instrumentów, które zapewniają maksymalizację efektów rzeczowych.
• Obecnie niezbędny jest rozwój sektora mieszkań na wynajem, ponieważ zwiększenie podaży tych mieszkań w Polsce przyspieszy procesy migracyjne oraz dostosowawcze na rynku pracy. Podążanie ludzi za pracą pozwoli także na uwalnianie zasobów o obniżonym standardzie, które będą mogły być wykorzystane jako mieszkania socjalne. Pomoc państwa w rozwoju takiego budownictwa powinna być adresowana do osób, których nie stać na zakup własnego mieszkania, lecz stać na utrzymanie wynajętego.
• Konieczna jest racjonalizacja gospodarowania istniejącymi zasobami mieszkaniowymi, obejmująca urealnienie czynszów, szersze stosowanie dodatków mieszkaniowych, oddzielenie socjalnej sfery w mieszkalnictwie od sfery gospodarczej.
Takie zmiany są niezbędne, aby inwestowanie w mieszkania na wynajem miało sens ekonomiczny i możliwe było powstrzymanie postępującej dekapitalizacji zasobów. Całkowite zniszczenie istniejących mieszkań i budynków oznaczać będzie konieczność ponoszenia jeszcze większych wydatków w przyszłości, ponieważ odtworzenie tej samej liczby mieszkań jest droższe niż ich wyremontowanie. Ochronie zasobów służyć ma aktywne wsparcie remontów budynków i termomodernizacja.