Dodał admin, 2007-10-06 Autor / Opracowanie: Bednar

Wielokrotnie ugrupowania polityczne, broniące swoich partykularnych interesów, nie potrafią zjednoczyć się, aby osiągnąć cel dla dobra ogółu – państwa i jego obywateli.

Na przestrzeni dziejów swojego istnienia państwa przechodzą przez wielorakie kryzysy, które są powodowane przez różne czynniki wewnętrzne lub zewnętrzne. Załamania gospodarcze, kryzysy władzy, rozkład systemu jej sprawowania, wojny domowe, zagrożenia zewnętrzne, konflikty klasowe i społeczne itp. W wielu analogicznych sytuacjach władza w demokratyczno - parlamentarnym systemie jej sprawowania, szczególnie w państwach, które nie mają dobrze zakorzenionych tradycji demokratycznych przy równoczesnej niskiej kulturze politycznej, nie jest w stanie lub ma ogromne problemy z zażegnaniem sytuacji kryzysowych, z uzdrowieniem państwa, wprowadzeniem odpowiednich reform. Również kiedy zachwiana jest równowaga trójpodziału władz – w przypadku gdy władza ustawodawcza ma przewagę nad władzą wykonawczą i sądowniczą, a parlament nadmiernie dominuje nad innymi instytucjami w państwie, także może być to znacznie utrudnione. Wielokrotnie ugrupowania polityczne, broniące swoich partykularnych interesów, nie potrafią porozumieć się ponad podziałami i zjednoczyć się, aby osiągnąć cel dla dobra ogółu – państwa i jego obywateli. Dodatkowo często dochodzi do nadużyć ze strony ugrupowań będących u władzy, afery gonią kolejne afery, a wszystko przeżarte jest korupcją państwowej administracji. Problem ten często dodatkowo jest potęgowany przez duże rozdrobnienie stronnictw w parlamencie, co jeszcze bardziej komplikuje stworzenie silnej koalicji mającej większość umożliwiającą jej skuteczne rządzenie i wprowadzenie odpowiednich reform. Krańcowym przykładem niestabilności politycznej była Republika Portugalska, w której przez szesnastolecie reżimu demokratycznego (1910-1926) dokonała się 43 razy zmiana gabinetu i przeprowadzono 16 zamachów stanu oraz prób przewrotu . Społeczeństwo zmęczone niezdolnością systemu parlamentarnego do wytworzenia trwałej większości parlamentarnej umożliwiającej rządzenie, a także całkowitą deprawacją władzy, niejednokrotnie widzi uzdrowienie sytuacji w rządach silnej ręki, które umożliwiłyby zażegnanie parlamentarnych kryzysów, ukrócenie nadużyć władzy, wyplenienie korupcji, przeprowadzenie skutecznych reform, modernizacji państwa, zapobieżenie zagrożeniom zewnętrznym jak i wewnętrznym.
W sferze socjologii politycznej nietrudno zauważyć, że autorytarne reżimy w ogromnej większości wyrastały na pożywce gwałtownych wstrząsów i kryzysów: rewolucji, wojen, klęsk militarnych, załamań ekonomicznych . Autorytaryzm jest więc w większości przypadków, można powiedzieć "modelem krytycznym" demokratycznej republiki, która w sytuacji kryzysu wewnętrznego lub zagrożenia zewnętrznego, nie mogąc poradzić sobie z przezwyciężeniem tychże sytuacji, zostaje zniesiona, a na jej miejsce powstaje system autorytarny. W wielu przypadkach może dojść do swojego rodzaju kompromisu pomiędzy obu typami reżimu tj. autorytarnym i demokratycznym tak jak to miało miejsce w przypadku Polski pod rządami Piłsudskiego lub Turcji Kemala Atatürka, a nawet - czego dowodzi ustanowiony już po II wojnie światowej przez generała Charlesa de Gaulle`a reżim V Republiki Francuskiej - do zachowania zasadniczo demokratycznej formy rządu z "wmontowanymi" w nią mechanizmami usprawniającymi i zapewniającymi szefowi państwa możliwość autorytatywnych rozstrzygnięć w sytuacjach kryzysowych. Wprowadzenie reżimu autorytarnego najczęściej odbywa się przez zamach stanu, w wyniku wojny domowej lub groźby jej wybuchu, ale może to być również zwycięstwo wyborcze ruchu czy partii politycznej i ustanowienie w drodze praktyki politycznej autorytarnego porządku . System autorytarny z założenia jest systemem przejściowym, który ma istnieć do momentu powstania większości zdolnej przejąć władzę i zapewnić państwu rozwój społeczno-ekonomiczny oraz prestiż międzynarodowy. Założenie to jednak z czasem zanika, a rządzący starają się utrzymać przy władzy jak najdłużej. Nie zmienia to jednak faktu, że w wielu przypadkach władza w systemach autorytarnych na początku cieszy się dużym zaufaniem społecznym, szczególnie jeżeli nie ogranicza ona jeszcze w znaczący sposób swobód obywatelskich i autonomii instytucji demokratycznych. Społeczeństwo wielokrotnie pokłada duże nadzieje w nowej władzy, nie związanej ze „starym”, niestabilnym reżimem, często skompromitowanym swoją nieporadnością w kwestiach szczególnie wrażliwych społecznie.