Dodał admin, 2008-03-08

Istnieje dużo definicji, czym naprawdę jest sieć P2P. Jednak do tej chwili nie udało się ustalić stałego jej pojęcia. Różne firmy kreują swoje definicje tego określenia.

P2P jest architekturą sieciową, która wykorzystuje bezpośrednie komunikowanie się osób (ang. Person to Person). Dokładniejszą definicję tego pojęcia zaproponowała firma Intel: Peer to peer to współdzielenie usług oraz zasobów komputerowych poprzez bezpośrednią wymianę. Architektura sieci P2P różni się zasadniczo od architektury klient-serwer (która do tej pory dominowała w świecie internetowej transmisji danych) tym, że nie potrzebuje serwera, a w samej komunikacji udział biorą dwie bądź więcej samodzielnych jednostek, najczęściej będącymi komputerami PC.

Współczesne sieci P2P wykorzystuje się głównie do poszukiwania oraz wymiany plików między użytkownikami, którzy korzystają ze stworzonych w tym celu programów jak: WinMX, Direct Connect, Blubster, iMesh, Filenavigator, Edonkey, eMule, KaZaA, Bit Torrent. Jednym z pionierów sieci P2P była aplikacja o nazwie Napster, wykorzystująca centralny serwer, gdzie gromadzone były informacje na temat zbiorów udostępnianych przez wszystkich użytkowników. Dotychczasowo wszelkie programy działające w sieci P2P używają jednego protokołu, którym jest Gnutella. Jest to najbardziej przyjazny użytkownikowi protokół, ponieważ nie kontroluje go żadna konkretna firma, oraz dodatkowo nie ma on zaimplementowanych ograniczeń, które uniemożliwiałyby ściąganie np. pirackiej muzyki, filmów czy gier. W nowoczesnych sieciach porzucono strukturę scentralizowaną, dążąc do uniezależnienia się od wszelkich punktów centralnych, które mogłyby spowodować unieruchomienie sieci. Jedną z pierwszych sieci rozproszonych była Gnutella, działająca w oparciu o protokół o takiej samej nazwie. Ta sieć nie ma żadnych wyróżnionych punktów. Możliwym jest transfer plików dowolnej wielkości i typu. Sieć ta nie posiada centralnego serwera, więc wszystkie maszyny są zarazem klientami i serwerami. Niemożliwym więc staje się zlikwidowanie jednego serwera wyłączając przez to całą sieć. Brak centralnych serwerów spowodowało jednak znaczne obniżenie prędkości wyszukiwania.

Schemat sieci Gnutella:

   1. Komputer przesyła zapytanie do komputerów znajdujących się najbliżej w sieci. Następnie komputery te przekazują zapytanie dalej, pomniejszając parametr TTL (ang. Time To Live) danego zapytania. Kiedy TTL spadnie do zera, zapytanie przestaje być wysyłane dalej.
   2. Komputery, dysponujące poszukiwanym plikiem, udzielają odpowiedzi na zapytanie.
   3. Po wybraniu jednej z kilku odpowiedzi, zostaje nawiązane bezpośrednie połączenie z komputerem, który jest jej nadawcą, a następnie pobierany jest dany plik (przy pomocy protokołu HTTP oraz Gnutella).

W celu zredukowania czasu potrzebnego na przeszukanie sieci oraz zwiększenia możliwości przeszukiwania, zdecydowano się w innych aplikacjach na rozwiązanie pośrednie: utworzono sieć, która oparta jest na niezależnych, pośredniczących serwerach, które mogą być zakładane przez dowolnych użytkowników sieci i pełnią zadanie punktów informacyjnych. Znajdują się w nich listy udostępnianych plików oraz adresy komputerów użytkowników, którzy podłączają się do określonego serwera. Taki sposób przyspiesza oraz zwiększa możliwości wyszukiwania zasobów (sposób ten zastosowany został pierwszy raz w sieci eDonkey).