Dodał admin, 2008-07-04

Do systemów łączności bezprzewodowej należy radiokomunikacja stacjonarna. Opiera się ona na wykorzystaniu fal elektromagnetycznych wypromieniowanych w przestrzeń.

Zapewnia łączność radiową między stałymi stacjami radiowymi, które pracują w określonym systemie według wcześniej ustalonych zasad. Występuje najczęściej pod postacią radiotelefonii lub radiotelegrafii przy użyciu fal krótkich. W zależności od zastosowanej aparatury końcowej można uzyskać łączność telefoniczną, telegraficzną, telekopiową i telewizyjną. Ze względu na rodzaj instytucji rozróżnia się radiokomunikację pocztową, różnych służb, amatorską itp.

RADIOKOMUNIKACJA RUCHOMA
Radiokomunikacja ruchoma przeżywa obecnie okres dynamicznego rozwoju. Najbardziej znanymi formami tej łączności są systemy telefonii bezprzewodowej, poprzez bezprzewodowe pętle abonenckie i bezprzewodowe centrale zakładowe, do systemów satelitarnych, oraz telefonia komórkowa.

TELEFONIA BEZPRZEWODOWA
Przez telefonię bezprzewodową rozumie się rozwiązania zapewniające dupleksową łączność telefoniczną w niewielkiej odległości od stacji bazowej (kilkadziesiąt metrów). Systemy te mają zastosowanie wewnątrz i na zewnątrz budynku, w mieszkaniach, w ogrodzie. Najprostszym przykładem w tej klasie telefonii jest system składający się z bezprzewodowego mikrotelefonu oraz stacjonarnego urządzenia nadawczo-odbiorczego, mającego z jednej strony styk z kanałem radiowym, z drugiej zaś – podłączenie do gniazdka telefonicznego sieci stałej.
Rozwinięciem domowych systemów telefonii bezprzewodowej jest usługa, która ma umożliwić abonentom prywatnym korzystanie z domowych terminali bezprzewodowych w centrach handlowych, urzędach, na stacjach metra, dworcach, przystankach, w których byłyby zainstalowane odpowiednie stacje bazowe.
Innym zastosowaniem telefonii bezprzewodowej są bezprzewodowe centrale abonenckie przeznaczone dla zakładów pracy, szpitali, hoteli. System ten zapewnia wszystkim pracownikom zaopatrzonym w terminale stały dostęp do sieci (połączenia wychodzące i wchodzące) przez cały czas, tzn. nawet wtedy, gdy są w ruchu. Istnieje też możliwość, ze względów oszczędnościowych, rozszerzenia istniejącego systemu stacjonarnego jedynie o część bezprzewodową i udostępnienie jej tylko pracownikom, którym łączność jest niezbędna wszędzie i o każdej porze.
Obserwuje się również wzrost zainteresowania radiowymi sieciami dostępowymi, zwanymi także bezprzewodowymi pętlami abonenckimi. Dają one możliwość podłączenia abonentów publicznej sieci telefonicznej do infrastruktury sieci przez łącza radiowe. Jest to przykład systemu łączności leżącego na pograniczu sieci stałych i systemów radiokomunikacji ruchomej. System ten umożliwia wykorzystanie różnych istniejących typów łączy komunikacyjnych (kablowych, światłowodowych, satelitarnych, radiowych naziemnych itp.)

TELEFONIA KOMÓRKOWA
Cechą systemów komórkowych jest ich zdolność do śledzenia ruchu abonentów, dokonywania połączeń z abonentami zmieniającymi swoje położenie i utrzymanie nieprzerwanego połączenia ze stacją ruchomą również w czasie jej przemieszczenia się z jednej komórki do drugiej. Rozróżnia się analogowe i cyfrowe systemy telefonii komórkowej.
Jednym z analogowych systemów telefonii komórkowej jest system NMT (Nordic Mobile Telephony), opracowany przez specjalistów kilku krajów skandynawskich, znanych w Polsce pod nazwą CENTERTEL. Pokrywa swoim zasięgiem teren prawie całej Polski, korzystając ze 180 kanałów częstotliwościowych, a liczba abonentów tego systemu wynosi już kilkaset tysięcy.
System składa się z trzech warstw. Najwyższa to centrale systemu komórkowego, spełniające funkcje komutacyjne i sterujące. Centrale są połączone za pomocą łączy stałych ze stacjami bazowymi. Każda stacja bazowa komunikuje się poprzez interfejs radiowy ze stacjami ruchomymi, które znajdują się na obszarze obsługiwanej przez nią komórki (w promieniu około 40km). Stacje ruchome mogą być przewoźne, przenośne lub kieszonkowe. W systemie NMT, podobnie jak w innych analogowych systemach telefonii komórkowej, połączenia są dupleksowe (dwukierunkowe na osobnych pasmach częstotliwości). Podstawową usługą tego systemu jest transmisja analogowych sygnałów mowy, ale możliwa jest również wolna transmisja danych, w tym transmisja telefaksowa. W Polsce pracują 4 centrale systemu (Warszawa, Gdańsk, Katowice, Poznań) transmitujące w zasadzie przez własną sieć międzycentralową opartą na radioliniach.
W systemie cyfrowej telefonii komórkowej najbardziej rozpowszechnionym standardem jest GSM (Global System for Mobile Communications-Światowy System Komunikacji Ruchomej).