Dodał Administrator,

Amerykańscy specjaliści od lotów w kosmos opublikowali w \

najbliższych 10 lat. Autorami tego opracowania są Jay Penn z Aerospace Corporation w El Segundo, w Kalifornii, i jego współpracownik Charles Lindley.

Aby ocenić potencjalny rynek turystyki kosmicznej, Penn i Lindley oparli się na wynikach badań przeprowadzonych w 1995 r., podczas których pytano się ludzi, ile byliby gotowi zapłacić za bilet na orbitę okołoziemską. Z badań tych wynika, że przy cenie wyprawy sięgającej 15 tysięcy dolarów znalazłoby się około miliona pasażerów rocznie. Czy jednak przemysł kosmiczny może zaproponować tę usługę tak tanio?

Penn i Lindley uważają, że tak. Rozwinęli wizję dwustopniowego wahadłowca. Większy statek wynosiłby na próg przestrzeni kosmicznej statek mniejszy, który leciałby z pasażerami na pokład stacji kosmicznej. Tam nowi turyści wysiadaliby, a ci, którzy spędzili jakiś czas na stacji, wsiadaliby do przybyłego statku. Tymczasem większy wahadłowiec wracałby na Ziemię, tankował paliwo i startował, by przechwycić mniejszy statek z powracającymi z kosmosu ludźmi. Według Penna i Lindleya system ten musiałby mieć wydolność około 9500 lotów rocznie, gdy na razie wysyłamy wahadłowce na orbitę jakieś 10 razy w ciągu roku.

Za tak masowym i intensywnym wykorzystaniem statków kosmicznych musiałaby iść ich duża wytrzymałość i niezawodność, kontrolowana - tu pojawia się wymóg rentowności przedsięwzięcia - przez zespoły kilkudziesięciu, a nie jak jest to obecnie - tysięcy inżynierów. Innym pomysłem na potanienie startów rakiet jest zastąpienie drogiego i rzadkiego, a zatem wymagającego odpowiednio większych zbiorników, ciekłego wodoru (6 dolarów za kilogram) kerosenem (0,15 dolara za kilogram).

Więcej na wiw.pl