Dodał admin, 2007-08-05

Zaburzenia odżywiania występują pod dwiema postaciami: jadłowstrętu psychicznego - zwanego anoreksją (anorexia nervosa) oraz żarłoczności psychicznej - zwanego bulimią (luniaa)

Jedzenie potrafi wypełnić czas. Łagodzi nieobecność innych, brak zajęcia, beznadziejność życia, złych rodziców i kiepskiego partnera. Można uciec od codzienności do jedzenia, do obmyślania diet, spacerów po sklepach spożywczych. Jestem gruba, mam nadwagę. Jak schudnę to moje życie będzie inne, lepsze. Myślenie boli. Z każdym dodatkowym kilogramem tłuszczu/nadwagi coraz mniej się odczuwa. Już niewiele potrafi zranić. Głodówka, prowokowanie wymiotów, intensywne ćwiczenia fizyczne, nadużywanie leków odwadniających - rzeczywistość staje się bajką. Pojawia się bulimia. Wartość energetyczna pokarmu, liczba kalorii. Jeść czy nie jeść - oto jest pytanie. Anoreksja jest o krok. Zabrakło miłości, żeby stworzyć siebie. Kim jestem? Już wiem - jestem anorektyczką, bulimiczką...
Przyczyn zachorowań na anoreksję i bulimię jest wiele. Najczęściej mówi się o presji otocznia, które lansuje ideał szczupłej, wręcz chudej kobiety. Mogą to być także własne głęboko ukryte problemy, z którymi nie potrafimy sobie poradzić, np. kłopoty w rodzinie, szkole, brak kontroli nad własnym życiem , a także autodestrukcyjne przekonanie, że niewiele zależy od nas samych. Przyczyn trzeba dopatrywać się również we wczesnym dzieciństwie i wzorcach myślowych pielęgnowanych często. nieświadomie przez całe życie.

Zaburzenia odżywiania występują pod dwiema postaciami: jadłowstrętu psychicznego - zwanego anoreksją (anorexia nervosa), oraz żarłoczności psychicznej - zwanego bulimią (bulimia nervosa). Obydwie postacie są groźne dla zdrowia, a nawet życia chorej osoby.

Jadłowstręt psychiczny (anoreksja)
Jest to choroba o podłożu psychicznym. Objawia się silną obawą przed utyciem prowadzącą do unikania jedzenia. Osoby chore postrzegają siebie jako dużo grubsze i brzydsze niż są w rzeczywistości, nierzadko czują wstręt do swojego ciała i mają zaniżone poczucie własnej wartości. Często też stwierdzają, że są syte, zanim zaczną jeść. Jednym z kryteriów rozpoznawczych anoreksji jest spadek należnej masy ciała o ponad 15%.

Objawy anoreksji to:
ˇ brak apetytu i wręcz niepohamowany wstręt do jedzenia,
ˇ skrajnie szczupłe ciało, zaostrzają się rysy twarzy, skóra jest sucha, tkanka tłuszczowa prawie całkiem zanika,
ˇ ogólne osłabienie, odwodnienie, czasem dolegliwości ze strony układu krążenia,
ˇ u kobiet często następuje zatrzymanie miesiączki,
ˇ wraz z rozwojem choroby charakterystyczna jest coraz większa drażliwość, trudno jest spokojnie porozmawiać z osobą chorą,
ˇ odsuwanie się od innych, tracenie przyjaciół.
ˇ przymusowe i maniakalne poświęcanie całej swojej uwagi jedzeniu
ˇ bezustannie obliczanie kalorii, godzinne zakupy (anorektyczki porównują wielkości opakowań, zawartość cukrów i tłuszczów w produkcie)
ˇ przynajmniej raz dziennie sprawdzanie swojej wagi i reagowanie z euforią na każdy dodatkowy dekagram
ˇ odmowa utrzymania wagi równej do wagi minimalnej dla określonego wieku i wzrostu
ˇ lęk przed przybraniem na wadze lub otyłością mimo dużej niedowagi niekiedy „wspomagaczem” choroby jest nadmierna aktywność fizyczna (bieganie po schodach godzinami, uczestniczenie w maratonach itd.) i/lub pobieranie środków przeczyszczających.