Dodał admin, 2007-12-30 Autor / Opracowanie: Dominika

Badanie podmiotowe polega na uzyskaniu od chorego informacji dotyczących: obecnie zgłaszanych dolegliwości, chorób przebytych, warunków rodzinnych, bytowania i pracy.

Sposób wypowiedzi chorego może nam dać ocenę jego inteligencji i stanu psychicznego.
Badanie przedmiotowe – w skład badania wchodzą – oglądanie, badanie dotykiem, opukiwanie, osłuchiwanie. badanie ogólne rozpoczynamy od obserwacji wyglądu chorego jego postawy, chodu i zachowania się od momentu wejścia do pokoju. w czasie rozbierania obserwujemy proste czynności życiowe i czy chory ma z tym trudności. badamy chorego w pozycji stojącej, siedzącej, leżącej i w czasie chodu. Ciężko chorych badamy tylko w pozycji leżącej lub półleżącej. Oglądając chorego oceniamy jego wygląd ogólny: wyraz twarzy, głowę, typ budowy ciała, postawę, stan odżywienia, widoczne zniekształcenia ciała, zabarwienie skóry, wykwity, przebarwienia, rozstępy skórne, patrzymy na barki czy są na tej samej linii, na linie sutków. Oglądając klatkę piersiową oceniamy jej kształt, wysklepienie symetrie, przebieg żeber, ustawienie łopatek, obojczyków, tor oddychania i ruchomość klatki piersiowej. Ocieniamy kolce biodrowe przednie i tylne, czy linia pośladkowa jest symetryczna, oceniamy kolana, doły podkolanowe, patrzymy na kostki wewnętrzne oraz na pięty i ścięgno Achillesa. Obserwację z boku rozpoczyna się od oceny odchylenie tułowia i kręgosłupa w obu kierunkach, przednim i tylnym (rozległość i wielkość kifozy, ustawienie ramion, szyi i głowy). Badanie chodu wymaga pomieszczenia o większej przestrzeni tak by badana osoba mogła wykonać około 5-10 kroków. Zwraca się uwagę na symetryczność obciążenia obu kończyn, długość kroków, płynność ruchów. Przed badaniem należy ocenić stan równowagi postawy stojącej, rozłożenie ciężaru ciała na obie kończyny.
Badanie palpacyjne umożliwia rozpoznawanie najdelikatniejszych zaburzeń czynności ruchowych pod względem jakościowym i ilościowym oraz objawów odruchowych, takich jak zmiana konsystencji mięśni, więzadeł, tkanki podskórnej i skóry. Zwracamy uwagę na kolor (zaburzenia ukrwienia), blizny, modzele, egzemy, znamiona, strefy łącznotkankowe, potliwości skóry, temperaturę, obserwacji powiększenia lub zmniejszenia obwodów czy też asymetrii poszczególnych części ciała.
Pomiar długości względna – funkcjonalna - mierzymy całe kończyny dolną i górną, od punktu na obręczy do końca kończyny. Kończyna górna od wyrostka barkowego łopatki do końca palca 3. Kończyna dolna od kolca biodrowego górnego przedniego do kostki bocznej lub przyśrodkowej ( pozycja leżąca, nogi złączone)
Długość bezwzględna anatomiczna – mierzymy poszczególne odcinki kończyn. Kończyna górna – ramie – od wyrostka barkowego łopatki do nadkłykieć boczny k ramiennej, przedramię – wyrostek łokciowy k łokciowej do główki k łokciowej, dłoń – od fałdu nadgarstkowego do 3 palca. Kończyna dolna – udo – krętarz większy k udowej do szczeliny zewnętrznej stawu kolanowego, podudzie – szczelina wewnętrzna stawu kolanowego do kostki przyśrodkowej, stopa – od końca pięty do 1 lub 2 palca w zależności który jest najdłuższy.
POMIARY OBWODÓW KOŃCZYN
KOŃCZYNA GÓRNA
R1:od przedniej krawędzi dołu pachowego do przykręgosłupowej krawędzi łopatki
R1:od wcięcia jarzmowego rękojeści mostka do przykręgosłupowej krawędzi łopatki
R2:w najgrubszym miejscu ramienia
Ł: nieco powyżej nad nadkłykciami kości ramiennej
P1:w najgrubszym miejscu przedramienia
P2:przez wyrostki rylcowate obu kości przedramienia