Dodał admin, 2007-10-06 Autor / Opracowanie: Bednar

W ciągu trwania drugiej połowy XX wieku, podpisano wiele porozumień ograniczających wyścig zbrojeń i ich redukcje.

Niezależnie od bilateralnych rozmów dotyczących ograniczenia i redukcji zbrojeń na linii USA – ZSRR, zapoczątkowanych w latach siedemdziesiątych, doszło także do kolejnych porozumień o zasięgu regionalnym. W 1977 roku podpisano układ o zakazie wykorzystywania technik oddziaływania na środowisko naturalne w celach wojskowych lub innych wrogich celach. Dziesiątego października 1980 roku uchwalono konwencje o zakazie lub ograniczeniu użycia pewnych broni konwencjonalnych, które mogą być uważane za powodujące nadmierne cierpienia lub mające niekontrolowane skutki. W 1985 roku wchodzi w życie układ ustanawiający strefę wolną od broni jądrowej na południowo-wschodnim Pacyfiku. Od lat dziewięćdziesiątych po zakończeniu konfliktu Wschód – Zachód podpisano nowy dokument – Kartę paryską. Umożliwiło to podjęcie rozmów i zawarcie porozumień stabilizujących bezpieczeństwo w Europie i rozwijających proces rozbrojenia, np. traktat o konwencjonalnych siłach zbrojnych CFE (1990), układ o ograniczeniu stanu osobowego sił zbrojnych (1992), układ otwartego nieba (stanowiący, iż przestrzeń powietrzna nad terytoriami krajów-sygnatariuszy zostaje udostępniona dla lotów nieuzbrojonych samolotów zwiadowczych, które mają prawo obserwacji poczynań innych państw w dziedzinie wojskowej, podpisany przez 27 państw członków NATO oraz byłego Układu Warszawskiego w 1992). W 1993 roku 127 państw podpisało konwencję o powszechnym i całkowitym zakazie stosowania, produkcji, składowania i handlu bronią chemiczną.

Na pewno dążenia w II połowie XX wieku do ograniczenia i redukcji zbrojeń w ogromnej mierze przyczyniły się do umacniania światowego bezpieczeństwa i globalnego pokoju, aczkolwiek wiele układów, konwencji czy porozumień nie było w praktyce stosowanych i miały charakter czysto propagandowy.