Dodał admin, 2007-09-25 Autor / Opracowanie: Dorota Rytko

Wychowanie dzieci i młodzieży to główny i pierwszoplanowy czynnik rozwoju każdego społeczeństwa.

Z wiedzy nauczyciela, a także z jego inteligencji wypływa tzw. „takt pedagogiczny”, który Jan Bohucki2 określa jako „postawę wobec różnorodnych sytuacji zachodzących w życiu szkolnym, dobrych czy złych, na podstawie których nauczyciel stara się znaleźć właściwe wyjście i rozwiązanie, które nie zrazi, nie zniechęci, przeciwnie wyjdzie na korzyść ogółowi młodzieży. By tak postępować nauczyciel
musi posiadać głęboką wiedzę, znajomość psychiki prowadzonej przez siebie młodzieży, posiadać pewne doświadczenie , przewidywać takie czy inne skutki, wynajdywać przyczyny zaszłych okoliczności”.
Zbigniew Zaborowski1 twierdzi, że w procesie nauczania i wychowania nauczyciel przekazuje uczniom wiadomości, kształtuje ich umiejętności, osobowość, a więc cechy charakteru, postawy społeczno-moralne itp.
Jego praca polega na tworzeniu poprzez określone zadania stale zmieniających się sytuacji dydaktycznych i wychowawczych. Zaborowski twierdzi, że nauczyciel powinien tak organizować proces dydaktyczny, aby nie wywoływać zbyt silnych uczuć negatywnych, a pobudzać uczucia pozytywne np. zaciekawienie czy radość z odkrywania nowych zjawisk. Ważnym zadaniem nauczyciela jest więc stwarzanie w klasie właściwego klimatu emocjonalnego , wzajemnego zaufania, bezpieczeństwa, akceptacji.
Rozważania na temat roli nauczyciela w procesie kształcenia i wychowania chciałabym podsumować słowami Douglasa Barnesa2 iż „kształcimy dzieci po to, aby zmieniając ich obraz świata zmieniać ich zachowanie, Chcemy zmieniać ich sposób spostrzegania świata, którym żyją, nie po to, aby realizowały one nasze cele, lecz po to żeby potrafiły formułować swe własne cele i oceniać ich wartość”.