Dodał admin, 2007-08-05

Zaburzenia odżywiania występują pod dwiema postaciami: jadłowstrętu psychicznego - zwanego anoreksją (anorexia nervosa) oraz żarłoczności psychicznej - zwanego bulimią (luniaa)

Przebieg:
Sam przebieg choroby jest dramatyczny: to ciągła walka z ciałem i jego potrzebami. Osoby chorujące na bulimię panicznie boją się przytyć. Jedzenie utożsamiają z wrogiem lub z ogromną przyjemnością, na którą nie mogą sobie pozwolić. Jednak czasami ulegają pokusie, poddają się swemu najgorszemu wrogowi i jedzą, jedzą, jedzą... Podczas ataku łaknienia osoba chorująca na bulimię może zjeść wszystko: lody przegryźć kiszonym ogórkiem, zagryźć chipsami i popić mlekiem czekoladowym, pochłania ogromne porcje jedzenia. Ataki głodu kończą się najczęściej długą wizytą w toalecie. „Na początku jest trudno wywołać wymioty, lecz po pewnym czasie już nawet nie trzeba wkładać palców. Świetne są także tabletki przeczyszczające i wszelkie inne środki, które pozwalają pozbyć się „tego brudu” z organizmu” – mówi dziewiętnastoletnia Kasia. Brzmi okropnie, wręcz obrzydliwie? Ale właśnie tak wygląda życie osoby chorej na bulimię. Bo trzeba jeszcze raz nazwać rzecz po imieniu – bulimia to choroba. Wbrew powszechnemu przekonaniu, nie dotyka tylko pulchnych obżartuchów. Jest to najczęściej problem, z którym walczą młode, piękne kobiety i dziewczęta.

Psychika chorej osoby:
Nad psychiką chorej całkowicie włada chęć zjedzenia wszystkiego co jest pod ręką i się do tego nadaje. Kiedy jest głodna, rzuca wszystko co robiła w danej chwili, aby móc się najeść w samotności. Nie umie nad tym zapanować.
Często Bulimia zaczyna się od tego, że dziewczyna za wysoko podniosła sobie poprzeczkę.

Powikłania:
- częste wymioty powodują uszkodzenie gardła, żołądka
- ogromne wydatki finansowe mogą skłaniać chore zaciągania długów, kradzieży
bulimiczki nie stronią od ludzi, są towarzyskie, dlatego tak trudno wykryć chorobę.