Dodał admin, 2009-04-13 Autor / Opracowanie: Klaudia Niemiec

Energia jest obecnie bardzo potrzebna ludzkości. Przez wieki zastanawiano się jakie sposoby i środki byłyby najlepsze do jej uzyskiwania.

Energia geotermiczna występuje w formie ciepła we wnętrzu Ziemi. W modelu strefowym wnętrza Ziemi wyróżnia się trzy główne strefy: skorupę Ziemi, płaszcz Ziemi i jądro Ziemi. Zewnętrzna powłoka, skorupa ziemska, jest niejednorodna, sztywna i stosunkowo chłodna. Grubość skorupy na kontynentach wynosi 30-40 km, pod oceanami 10-20 km, a pod masywami górskimi (Alpy, Kaukaz) do 70 km. Na terenie Polski grubość skorupy zmienia się od 27 km do 47 km. Jako granicę płaszcza i jądra Ziemi przyjmuje się powierzchnię na głębokości 2900 km, na której obserwuje się gwałtowny spadek prędkości podłużnych fal sejsmicznych.
Jądro zewnętrzne jest to ciecz o temperaturze 4000-4800°C i znacznej przewodności elektrycznej i cieplnej. Jądro wewnętrzne, o promieniu 1250 km, jest to ciało stałe o bardzo dużej sztywności i gęstości 12-13 g/cm3,
Ciepło znajduje się w Ziemi od chwili powstania naszej planety, czyli od 4,5 miliarda lat i uwalnia się do atmosfery poprzez powierzchnię Ziemi. Ciepło zmieniało się przez cały okres dziejów Ziemi. Źródłem ciepła jest struktura wewnętrzna Ziemi i procesy fizyczne w niej zachodzące. Wskutek tego obserwuje się wzrost temperatury skał z głębokością.
Zmiany temperatury Ziemi wraz głębokością, które przeciętnie wynoszą 30°C na kilometr głębokości, a także gdy niedaleko od powierzchni (kilka km) znajdują się ciała magmowe, ulegające schłodzeniu i oddające ciepło.
W innych obszarach, gdzie nie ma aktywności magmowej, akumulacja ciepła zachodzi wskutek szczególnych warunków geologicznych skorupy ziemskiej; zmiany geotermiczne osiągaja tam anomalnie duże wartości. Wykorzystanie ciepła wymaga nośnika do transportu ciepła z pewnej głębokości aż do powierzchni Ziemi. Transport ciepła odbywa się najpierw przez przewodnictwo, a następnie przez konwekcję za pomocą płynu geotermicznego jako nośnika. Tym płynem jest najczęściej woda deszczowa, która przenika do skorupy ziemskiej i ogrzewa się w kontakcie z gorącymi skałami do 300°C (przy wysokim ciśnieniu).
Osady gorących skał są podstawowymi składnikami większości obszarów geotermicznych.
Celem uzyskania gorącego płynu wierci się odpowiednie otwory po to, by wejść w rezerwuar ciepła (osadę gorących skał). O użyteczności płynu decyduje jego temperatura i ciśnienie. Energia geotermiczna jest eksploatowana w postaci pary i gorącej wody od dziesięcioleci, głównie w celu produkcji energii elektrycznej, dla której najważniejsza jest temperatura płynu.
Nieelektryczne wykorzystanie energii geotermicznej występuje głównie w rolnictwie do ogrzewania budynków, zasilania szklarni oraz w niektórych procesach przemysłowych. Energia elektryczna jest wytwarzana z energii geotermicznej ze sprawnością 10-17%.