Dodał admin, 2008-07-26

Po znacznym osłabieniu dynamiki wzrostu gospodarczego w latach 2001-2002, rok 2003, a szczególnie 2004, przyniosły wyraźną poprawę koniunktury.

Innym problemem jest sposób realizacji działań i wykorzystania dostępnych środków. Czy dostępne środki koncentrować na wybrane nieliczne, ale duże, strategiczne projekty, czy też dać możliwość finansowania wielu małych projektów dla wielu beneficjentów? Koncentracja środków na wybranych, dużych projektach (np. autostrady) powoduje realizację projektów, które są ważne dla kraju czy regionu, z których skorzysta bardzo wiele osób. Z drugiej strony podjęcie wielu małych projektów (np. dróg gminnych) spowoduje, że środki ulegną rozproszeniu, nie zostaną wybrane projekty, które są ważne dla całego kraju czy regionu, ale za to końcowi odbiorcy będą ściśle zidentyfikowani, a inwestycje te będą rozwiązywać ich konkretne problemy lokalne. Ostateczne decyzje powinny w pierwszej kolejności uwzględniać poprawę infrastruktury decydującej o konkurencyjności kraju i regionów oraz sprzyjać napływowi kapitału, w tym bezpośrednich inwestycji zagranicznych, nie zapominając o tych mniejszych projektach, które mają znaczenie gospodarcze.
Szybszy wzrost oznacza większe zróżnicowanie rozwojowe w skali kraju i w ramach regionów, gdyż jego motorami są ośrodki wzrostu, czyli głównie aglomeracje miejskie i metropolie. Uwzględniając tę współzależność należy przesądzić, na ile nasza wizja powinna koncentrować się przede wszystkim na wzroście, a więc na wspieraniu najprężniejszych regionów i ośrodków miejskich, a na ile uwzględniać obszary wiejskie i regiony zmarginalizowane? Polityka regionalna państwa powinna uwzględniać dwa te kierunki, wskazując na znaczenie dyfuzji wzrostu z dużych ośrodków miejskich będących centrami wzrostu do otoczenia, szczególnie do obszarów wiejskich.
Kolejnym dylematem jest, czy środki publiczne powinno się przeznaczać wyłącznie na cele publiczne (np. na infrastrukturę, system edukacji), czy też powinno się również finansować wsparcie dla sektora przedsiębiorstw (przy zachowaniu obowiązujących w UE zasad pomocy publicznej), np. dla małych i średnich firm, bo to one płacą podatki i tworzą miejsca pracy? Potrzebne jest tu wyważenie proporcji, jednak waga małych i średnich przedsiębiorstw zwłaszcza w kreowaniu zatrudnienia przesądza o celowości wspierania ich przedsięwzięć. Względy społeczne nakazują także wspieranie tradycyjnych działów przemysłu, jednak nie ich egzystowania, lecz restrukturyzacji gwarantującej poprawę efektywności, innowacyjności i własny rozwój.
Bez innowacji nie można zbudować konkurencyjnej gospodarki. Ale czy
   koncentrować wsparcie wyłącznie na najnowszych technologicznych innowacjach na poziomie światowym, czy również wspierać proste rozwiązania
i innowacje na poziomie firmy? Wdrożenie wielkich innowacji wymaga wysokich
nakładów inwestycyjnych i dobrej współpracy z zapleczem naukowo-badawczym.
W praktyce duże inwestycje będą możliwe w relatywnie ograniczonej skali,
choć podejmowane będą programy rozwoju sektora wysokich technologii.
Znane są jednak liczne przykłady skutecznego wdrażania małych innowacji,
które warto wspierać i promować.
Podjęcie konkretnych wyborów wymaga strategicznej wizji, opartej nie tylko na wiedzy i doświadczeniach, ale również wykorzystującej demokratyczny i prospołeczny system wartości. Rozstrzygnięcie powyższych dylematów dokonywać się będzie w ramach szczegółowych rozwiązań w odpowiednich dokumentach regulacyjnych. Preferowane kierunki wyborów, odpowiadające na stawiane dylematy, przedstawione są w ramach niżej wyodrębnionych priorytetów Strategii.