Dodał admin, 2008-04-16 Autor / Opracowanie: Alicja Pęska

Wyspiarskie położenie Kraju Wschodzącego Słońca i związane z tym geograficzne odseparowanie w zasadniczy sposób determinowało trwającą przez stulecia izolację kulturową, zakończoną w połowie XIX w.

    Potęgę gospodarczą po drugiej wojnie światowej Japonia zawdzięcza sektorowi prywatnemu, który w latach 50-tych i 60-tych intensywnie inwestował w przedsięwzięcia gospodarcze. Japonia jest krajem ubogim w surowce naturalne, w związku z czym sprowadza je z zagranicy. Z Australii jest importowana ruda żelaza, a ropa naftowa pochodzi ze środkowego Wschodu. Wysoka stopa oszczędności ludności umożliwiła bankom                                 i instytucjom finansowym zgromadzenie dużych funduszy, które zostały zainwestowane                w przemysł ciężki w sektorze prywatnym. Jednocześnie w przemyśle  stosowano nowoczesne technologie na licencji firm zagranicznych. Japońskie produkty stały się  konkurencyjne na światowym rynku, a przedsiębiorstwa zanotowały korzyści skali. Towarzyszyła temu większa wydajność pracy i stałe unowocześnianie metod produkcyjnych. W 1965 roku nastąpiła krótka recesja, ale poza tym w Japonii utrzymywał się stały wzrost gospodarczy, aż do 1970 roku, w wysokości 12% rocznie. Przy pomocy stosowania niskich cen Japończycy wchodzili ze swoimi towarami na rynki zagraniczne. Eksport dodatkowo sprzyjał aktywności gospodarczej.
    Japonia, obok Stanów Zjednoczonych i Unii Europejskiej, jest państwem odgrywającym kluczowa rolę w procesie globalizacji. Japońskie międzynarodowe korporacje osiągają stały wzrost produkcji w wysokości 10%. Japonia jest krajem posiadającym największe aktywa zagraniczne netto, które w 1995 roku wyniosły 77 bln jenów. Japończycy uważają, że bezpośrednie inwestycje zagraniczne skutecznie eliminują napięcia pomiędzy Japonią, a jej partnerami handlowymi.
    Ośmiu japońskich producentów samochodów ma obecnie swoje fabryki w Ameryce Północnej. Japońskie przedsiębiorstwa w Stanach Zjednoczonych produkują towary na rynek amerykański oraz na eksport. Eksport japońskich wyrobów wyprodukowanych w USA stanowi 9% całego eksportu amerykańskiego. Swoje zamorskie filie posiadają także producenci sprzętu elektrycznego. Podczas gdy Unia Europejska w latach 80-tych skupiła się na integracji rynku wewnątrz unijnego, Japonia zwiększała swoje inwestycje bezpośrednie               w Azji Południowo-Wschodniej. Zwyżka kursu jena w 1993 roku skłoniła japońskie firmy produkcyjne do inwestowania w Chinach i innych krajach. Dzięki przeniesieniu pewnych rodzajów działalności produkcyjnej za granicę, w tym do krajów rozwijających się, Japonia wykorzystuje efekt kreacji powstały na skutek dostępu do tańszych czynników produkcji. Pod koniec lat 80-tych Japonia agresywnie weszła na rynki europejskie, inwestując głównie                 w przemysł samochodowy i elektroniczny.  Na początku lat 90-tych na skutek kryzysu               w Japonii, tzw. "bańki mydlanej", japońskie inwestycje uległy stagnacji. Jednakże od kilku lat  można zaobserwować ponowny wzrost inwestycji. Japońskie firmy zainteresowały się również możliwością inwestycji w państwach Europy Środkowo-Wschodniej, takich jak Węgry, Czechy, Słowacja i Polska. Państwa te w niedalekiej przyszłości wejdą w skład Unii Europejskiej oraz uzyskają możliwość swobodnego dostępu do rynku unijnego. Dlatego przedsięwzięcia inwestycyjne w tych krajach ułatwią Japończykom zbyt wyprodukowanych towarów na chłonnym rynku europejskim.
    Prawo dewizowe z 1980 roku zniosło ograniczenia w zakresie międzynarodowych transakcji kapitałowych. Nastąpiła ekspansja japońskich instytucji finansowych. Tokio stało się światowym centrum finansowym. W 1984 roku zostały usunięte ograniczenia w zakresie wymiany obcej waluty na jeny. Zagraniczne firmy zajmujące się obrotem papierami wartościowymi mogą nabywać członkostwo Tokijskiej Giełdy Papierów Wartościowych, a zagraniczne banki mogą prowadzić działalność banków powierniczych.