Dodał admin, 2008-03-15

Cechą charakteryzującą stopień ogólnego poziomu kultury, jaki posiada dane społeczeństwo jest jego zainteresowanie sztuką i kulturą kolebki naszej cywilizacji, jaką jest świat śródziemnomorski.

Działalność polskiej Stacji Archeologicznej w Kairze nie ograniczała się i nie ogranicza tylko do prac wykopaliskowych. M. in. na szczególną uwagę zasługuje działalność polskich archeologów w zakresie badań nad piramidami oraz aktywny udział w akcji ochrony świątyń skalnych Ramzesa II w Abu Simbel.
Innym wielkim osiągnięciem Polaków były badania słynnej piramidy Cheopsa, o której napisano wiele, dając wyraz opiniom dość fantastycznym, a która doczekała się prawidłowej interpretacji dzięki studiom członka Polskiej Stacji Archeologicznej w Kairze architekta i geologa docenta Wiesława Kozińskiego.

On to właśnie pokusił się o wyjaśnienie „tajemniczych” elementów piramidy.
Docent Koziński wyjaśnia w swej pracy m. in. sam problem organizacji budowy piramidy, przygotowanie budulca do jej wzniesienia.
Wiesław Koziński wysunął przypuszczanie, że realizacja takiej budowli nie mogła być oparta wyłącznie na planach i rysunkach, ale w czasie robót musiano posługiwać się makietą. Tą makieta wg Kozińskiego mają być trzy małe piramidy leżące na południowym boku Wielkiej Piramidy. Obrazują one według docenta trzy stadia zmian projektu, dokonywanych w czasie realizacji zasadniczej budowli.
Koziński dowodzi w swej pracy, dlaczego w piramidzie nie złożono nigdy ciała faraona. Otóż, ze względu na niewystarczające zabezpieczenia, olbrzymi napór kamiennych bloków spowodował pęknięcie stropu komory grobowej, co według Egipcjan miało być fatalnym znakiem. Dlatego też nigdy w piramidzie nie znaleziono pokrywy sarkofagu, ponieważ nigdy go tam nie było.

W 1987 roku polska misja archeologiczna reprezentująca Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej Uniwersytetu Warszawskiego noszącego imię profesora Kazimierza Michałowskiego rozpoczęła swoje prace na terenie lekceważonym dotychczas przez archeologów (w Sakkarze). Teren ten to okolice najstarszej piramidy świata, zbudowanej około 2650 roku przed naszą erą dla drugiego władcy III dynastii – Dżesera. Tu właśnie znajduje się największa nekropolia królewska starożytnego Egiptu. Polacy pod wodzą Karola Myśliwca, wybrali jako miejsce swoich poszukiwań tereny po zachodniej stronie piramidy Dżesera. Polscy archeolodzy wybrali tereny po zachodniej stronie piramidy nie tylko dlatego, że nie były one obiektem systematycznych badań. Wiedza o religii starożytnych Egipcjan i ich zwyczajach pogrzebowych, według których „strona zachodnia” była zarezerwowana dla „żywych”, czyli mieszkańców wieczności, pozwalały spodziewać się tu miejsca pochówku szczególnie ważnych postaci z czasów Starego Państwa.