Dodał admin, 2008-03-15

Cechą charakteryzującą stopień ogólnego poziomu kultury, jaki posiada dane społeczeństwo jest jego zainteresowanie sztuką i kulturą kolebki naszej cywilizacji, jaką jest świat śródziemnomorski.

W lutym 1957 roku profesor Michałowski zorganizował wyprawę do Tell Atrib, pomimo tego, że sytuacja polityczna na Bliskim Wschodzie była wówczas bardzo napięta i wiele krajów zrezygnowało z prowadzenia w tym czasie wykopalisk.
Do najcenniejszych odkrytych wówczas zabytków, należy zaliczyć stelę grobową kobiety imieniem Anch – ren oraz fundamenty świątyni grobowej Amazisa. Natrafiono również na zespół fragmentów z okresu rzymskiego.
W związku z projektem budowy nowej tamy na Nilu w okolicach Asuanu, a tym samym zalaniu olbrzymiego terenu, ówczesny minister kultury Egiptu zwrócił się do profesora Michałowskiego z prośbą o przeprowadzenie rekonesansu archeologicznego na terenach Nubii. Do owego rekonesansu archeologicznego doszło w styczniu 1958 roku. Po dwóch kampaniach w Tell Atrib, rozpoznaniu Nubii oraz otrzymaniu propozycji ze strony dyrektora generalnego służby archeologicznej w Syrii dotyczącej rozpoczęcia wykopalisk w Palmyrze, profesor Michałowski podjął działania mające na celu utworzenie w Egipcie polskiej stacji archeologicznej. Stacja znalazła swoje miejsce w Kairze. Do zadań stacji należało między innymi koordynowanie prac wykopaliskowych, chodziło tu głównie o opracowanie dokumentacji podziału terenów przyszłych wykopalisk w Nubii. Działalność polskiej stacji archeologicznej w Kairze zyskiwała wciąż rosnące zaufanie w egipskim urzędzie archeologicznym. Dowodem tego zaufania było powierzenie Tadeuszowi Andrzejewskiemu przeprowadzenia badań i sporządzenia dokumentacji grobu Ramzesa VI w Dolinie Królów w Tebach.

W 1959 roku Polacy pod wodzą profesora Michałowskiego rozpoczęli prace wykopaliskowe w syryjskiej Palmyrze.
W 1961 roku Polscy archeolodzy zorganizowali misję do Farras w Sudanie, misję, która przyniosła wielkie uznanie nauce polskiej. Polacy na terenie nieistniejącego już niestety Farras odkryli unikalne malowidła ścienne, było ich około 120. Odkrycie fresków w Farras stanowiło największą sensację w Nubii, czemu dały wyraz poważne czasopisma naukowe na całym świecie.
Po demontażu fresków ze ścian katedry, Polacy otrzymali m. In. Takie arcydzieła jak św. Anna, czy biskup Marianos, które można podziwiać w Muzeum Narodowym w Warszawie. Malowidła te obrazują rozwój malarstwa nubijskiego od pierwszych lat VIII wieku do XIII wieku.
Dzięki otwarciu unikatowej galerii nubijskich malowideł ściennych w Muzeum Narodowym w Warszawie i posiadanej przez Polaków bardzo bogatej dokumentacji naukowej stali się oni poszukiwanymi w świecie specjalistami w dziedzinie archeologii Nubii chrześcijańskiej. Międzynarodowe sympozjum najwybitniejszych znawców tej problematyki postanowiło uznać Warszawę za siedzibę Międzynarodowego Towarzystwa Naukowego Badań Nubii. Tym można tłumaczyć fakt, że do eksploracji archeologicznej w Kasr Ibrim zaproszono i polską stację archeologiczną.

Jesienią 1972 roku doszło do wspólnych angielsko – amerykańsko – polskich wykopalisk w Kasr Ibrim. Kasr Ibrim, które dzisiaj jest półwyspem, a czasami wysepką na jeziorze Nasera, stanowi jedyne miejsce pozostałe do badań między I a II kataraktą nilową i jest kopalnią bezcennych dokumentów historii Nubii.
Już pierwsza kampania wykopaliskowa przyniosła doskonałe wyniki. Należy tu wspomnieć malowidła ścienne z czasów faraona Taharki, naczynia z brązu z epoki meroickiej oraz papirusy, a wśród nich najstarszy z dotychczas znalezionych w Egipcie 2,5 metrowej długości papirus arabski z roku 763.