Dodał admin, 2008-03-13

Nazwa UMTS pochodzi od angielskiego rozwinięcia Universal Mobile Telecommunications System. Standard ten stanowi opis systemu komunikacji ruchomej w sieciach bezprzewodowych trzeciej generacji.

Standard UMTS zapewnia radiowy dostęp do światowej infrastruktury telekomunikacyjnej. W przyszłości dostęp ten ma być możliwy o dowolnym czasie i z dowolnego miejsca na Ziemi, za pośrednictwem segmentów satelitarnych oraz naziemnych. Powszechny dostęp będzie możliwy zarówno dla użytkowników ruchomych, jak również stacjonarnych, którzy operują w Siechach prywatnych, korporacyjnych lub publicznych. UMTS jest więc systemem, który integruje ze sobą każdy system telekomunikacyjny. Zapewnione jest w przyszłości globalne pokrycie swoim zasięgiem całej powierzchni Ziemi, a tym samym stwarza możliwość dostępu do każdej z sieci telekomunikacyjnych, radiowych, telewizyjnych oraz teleinformatycznych. Wszystkie te fakty przemawiają za bardzo ważną cechą, którą spełniają produkowane obecnie i która będą spełniały urządzenia produkowane w przyszłości, chodzi mianowicie o kompatybilność sprzętową i protokolarną każdych urządzeń i sieci zarówno naziemnych jak i satelitarnych.

Sieć UMTS można podzielić na trzy podstawowe bloki funkcjonalne:

    * UTRAN, czyli UMTS Terrestial Radio Acces Network. W dosłownym tłumaczeniu jest to sieć UMTS o radiowym dostępie do segmentu naziemnego.
    * CN, czyli sieć szkieletowa (Core Network).
    * UE, czyli urządzenie po stronie abonenta (User Equipment).

Kooperacja pomiędzy siecią radiowego dostępu UTRAN, a urządzeniem będącym na wyposażeniu abonenta ma miejsce przy użyciu radiowego interfejsu Uu, natomiast współdziałanie pomiędzy siecią szkieletową, a dostępową siecią radiową odbywa się przy użyciu znormalizowanego sieciowego interfejsu Iu.

Sieć UTRAN realizuje wszystkie procedury związane z transmisją drogą radiową. Sieć szkieletowa odpowiada za połączenia w obrębie zarówno niej samej, jak również z zewnętrznymi sieciami. Sieć tego typu wykonuje również rozmaite procedury mające związek z realizacją usług oraz z nadzorem nad abonentem, który znajduje się w ruchu. Dzięki swoim urządzeniom użytkownik może przez system UMTS uzyskać dostęp do różnego typu usług telekomunikacyjnych.

Z architektury komórkowej wynika kilka zalet. Stacje ruchome, które posiadają dużą mobilność mogą być normalnie obsługiwane w mikrokomórkach, powoduje to redukcję częstotliwości z jaką należy przenosić połączenie pomiędzy komórkami, zmniejsza się zatem obciążenie sieci spowodowane przez sygnały sterujące. Makrokomórki służą do pokrycia miejsc trudnych do pokrycia komórkami niższych rzędów, mogą one też być celowo wprowadzane w celu pewnej nadmiarowości, przez co niezawodność działania sieci wzrasta.