Dodał admin, 2008-03-13

Nazwa UMTS pochodzi od angielskiego rozwinięcia Universal Mobile Telecommunications System. Standard ten stanowi opis systemu komunikacji ruchomej w sieciach bezprzewodowych trzeciej generacji.

Architektura sieci trzeciej generacji

Systemy telefonii komórkowej, które współcześnie działają, zapewniają każdemu ze swych abonentów takie same warunki pracy, nie jest ważna odległość w jakiej znajdują się osoby, które obecnie prowadzą rozmowę telefoniczną lub wymieniają ze sobą dane. Przykładowo, dla systemu nie ma różnicy, pomiędzy przesyłaniem plików z Gdańska do Krakowa, a pomiędzy takim samym przesłaniem między dwoma użytkownikami znajdującymi się na krakowskim rynku. W obrębie jednej sieci zawsze mamy do czynienia z taką samą prędkością transmisji. Wymieniając dane pomiędzy urządzeniami działającymi w ramach standardu UMTS, należy liczyć się różnymi warunkami transmisji w zależności od tego czy w danym momencie idziemy pieszo, czy jedziemy samochodem. Gdy opracowywano nowy standard, zostało dokonane założenie współistnienia czterech stref w jakich mogą znaleźć się klienci. W każdej strefie abonent może liczyć na bezproblemowe przeprowadzenie zwykłej rozmowy telefonicznej do której, dzięki wydajnym algorytmom kompresji, nie trzeba rezerwować kanału o odpowiednio dużej przepływności. Różnice w prędkości objawiają się dopiero przy wykorzystaniu aparatu telefonicznego jako modemu wymieniającego dane pomiędzy użytkownikami tej samej sieci. W tym wypadku prędkość transmisji maksymalnej będzie zależeć od rodzaju strefy w jakim dany klient się znajduje.

Najmniejszym elementem sieci UMTS jest pikokomórka, która obejmuje swym zasięgiem obszar obejmujący sobą kilkaset metrów kwadratowych powierzchni. Stanowi to mniej więcej powierzchnię zajmowaną przez typowy blok mieszkalny, czy też biurowiec. Wymiana danych w pikokomórce może odbywać się z maksymalną dostępną prędkością, którą oferuje trzecia generacja, czyli 2Mbit/s.

Użytkownicy, którzy są rozproszeni na trochę większej powierzchni, odpowiadającej obszarowi kilku kilometrów kwadratowych znajdują się w obrębie mikrokomórki. Obszar ten stanowi powierzchnię na przykład centrum handlowego, gęsto zaludnionej dzielnicy miasta, rynku większego miasta. Wymiana danych w tej większej komórce wynosi, podobnie jak transfer oferowany przez EDGE, 384 kbit/s

Łącząc ze sobą osoby znajdujące się w obrębie dużego miasta, czy też gminy, musimy zdefiniować pojęcie makrokomórki. Szybkość transferu w makrokomórce może być mniejsza od analogicznej szybkości w obrębie mikrokomórki. Przy komunikacji na dystanse setek, a nawet tysięcy kilometrów używa się komórek światowych. Naturalnie nie należy się spodziewać, że pojedynczy operator obejmie zasięgiem swojej sieci cały świat. Komórki światowe spełniają zadanie połączenia użytkowników, będących abonentami wielu sieci komórkowych, znajdujących się w innych krajach, na innych kontynentach, pod warunkiem oczywiście dysponowania aparatami pracującymi w standardzie UMTS. Maksymalna prędkość transmisji danych w przypadku wymiany informacji pomiędzy komórkami światowymi nie jest większa niż 384 kbit/s.