Dodał admin, 2008-03-13

Nazwa UMTS pochodzi od angielskiego rozwinięcia Universal Mobile Telecommunications System. Standard ten stanowi opis systemu komunikacji ruchomej w sieciach bezprzewodowych trzeciej generacji.

System może być wykorzystywany w niemal wszystkich dziedzinach życia. Umożliwia bezproblemową komunikację z Internetem, dzięki czemu w każdej chwili, będąc w zasięgu sieci możemy skorzystać z zasobów tej globalnej sieci, odebrać pocztę, znaleźć potrzebne informacje itd.. Gdy połączymy szukaną informację z danymi uzyskanymi z Internetu, na przykład starając się znaleźć najbliższą księgarnię, system sprawdzi naszą pozycję, a następnie, korzystając z zasobów Internetu wyszuka lokacje i poda nam wyniki, w kolejności od najbliższej księgarni do tych położonych dalej. Usługa ta nazywa się LISP - Localized Internet Service Provider. Chcąc dowiedzieć się, gdzie się aktualnie znajdujemy, na wyświetlaczu otrzymamy mapę z zaznaczonym miejscem naszej lokalizacji, wraz z punktem docelowym, jeśli taki wybraliśmy. Możliwe jest powstanie interaktywnych usług lokalnych, takich jak oglądanie repertuaru mijanego właśnie teatru, czy kina, wraz z możliwością natychmiastowej rezerwacji biletów. Numer telefonu wraz z adresem szukanej firmy znajdziemy szybko korzystając z odpowiednich baz danych znajdujących się w zasobach Internetu. Możliwe jest zestawienie wideo - połączenia do oglądania filmów i odsłuchiwania przekazów radiowych. Korzystanie z serwisów oferowanych w ramach technologii UMTS jest płatne nie za czas, lecz ilość pobranych informacji oraz za jakość usług, z których korzystamy. Jest to rozwiązanie z pewnością rozsądniejsze oraz tańsze przy pobieraniu danych z Internetu, czy przesyłaniu filmów, bądź czytaniu e-booków.

Telefonia 3G działa w Japonii już od 1 października 2001 roku. Pierwszymi uruchomionymi usługami były tak zwane FOMA. Pierwsze uruchomianie europejskiej sieci 3G miało miejsce w 2002 roku w Austrii. Oficjalny polski start miał miejsce wraz z rozpoczęciem roku 2004. Prognozy postulowane przez Międzynarodową Unię Telekomunikacyjną - ITU, zakładały że 15% użytkowników telefonów komórkowych w Europie będzie objętych zasięgiem sieci UMTS, w roku 2010 liczba ta ma wzrosnąć do 45%.

Historia systemów komórkowych

Lata osiemdziesiąte przyniosły ze sobą pierwszą generację systemów telefonii komórkowej. 1G działała na technice w pełni analogowej. Ówczesne standardy nosiły nazwy AMPS, TACS oraz NMT. System wprowadzony w roku 1991, przez firmę Centertel to NMT 450. Pracował on na częstotliwościach 450MHz o liczbie kanałów 200. Pokrywał swoim zasięgiem 95% powierzchni naszego kraju.

Analogowe systemy pełne były wad, posiadały niewielką odporność na zakłócenia, można było w dość łatwy sposób podsłuchiwać rozmowy. Odczuwalny był również brak roamingu międzynarodowego oraz małe prędkości transmisji danych. Zaistniała sytuacja spowodowała dynamiczny rozwój w kierunku telefonii drugiej generacji 2G. Sieci telefonii bezprzewodowej oparte na tym standardzie to GSM, są to sieci pracujące już z pełnym wykorzystaniem techniki cyfrowej modulacji informacji. Określono podstawowe cechy, którymi powinien się odznaczać sieci drugiej generacji: transmisja danych na poziomie 9,6 kbit/s, transmisja mowy na poziomie 13 kbit/s, swobodny dostęp do kanałów radiowych z wykorzystaniem zwielokrotnienia czasowego i ramki TDMA, które współpracują z pakietową siecią publiczną o protokole X.25. Kolejnymi cechami jest możliwość przesyłania krótkich wiadomości tekstowych SMS oraz prosta realizacja alarmowych połączeń. System GSM po raz pierwszy uruchomiono w roku 1991. Do polski technologia GSM 900 zawędrowała dopiero w roku 1996. Została wprowadzona przez firmę Polska Telefonia Cyfrowa, w ramach sieci Era, a także przez Polkomtel S.A. w ramach sieci Plus GSM. Trzeci operator - Centertel dostał koncesję na użycie sieci GSM 1800, w ramach sieci Idea, dzisiaj znana pod nazwą Orange.