Dodał admin, 2008-03-08

Sposób w jaki do sieci przyłączane są zasoby definiuje typ sieci. Zasobami tymi mogą być serwery, użytkownicy, urządzenia peryferyjne oraz pliki przyłączane do serwera lub klienta.

Standard sieci bezprzewodowej 802.11a

Standard 802.11a wprowadzono dnia 16 września w roku 1999. Pasmo częstotliwości określone w tym standardzie wykorzystuje wyższe częstotliwości, mianowicie: 5,15 - 5,35 GHz, a także 5,725 - 5,825 GHz. Z powodu pracy na częstotliwościach dwukrotnie wyższych, nastąpiło zmniejszenie zasięgu o mniej więcej połowę. Prędkość transmisji maksymalna dla tego standardu to 54Mbit/s, co stanowi największą zaletę urządzeń wykorzystujących ten standard sieci. Wadą urządzeń pracujących w tym standardzie jest brak ich kompatybilności z najpopularniejszym standardem na rynku - 802.11b.

Standard sieci bezprzewodowej 802.11b

Standard ten wprowadzono, podobnie jak poprzednio omawiany 802.11a, 16 września 1999 roku. 802.11b stało się najbardziej popularne z kilku powodów. Zasięg w porównaniu z konkurencyjnym 802.11a jest siedmiokrotnie większy, przy utrzymanej dosyć dobrej przepustowości. Pasmo, którego używają urządzenia pracujące w tym standardzie jest takie samo jak w wypadku starszego 802.11. Zastosowano jednak inną modulację częstotliwości, dzięki czemu osiągane są prędkości 11Mbit/s. Zaletą sprzętu tego typu jest niska cena oraz jego powszechność.

Standard sieci bezprzewodowej 802.11g

W wyniku połączenia technik modulacji wykorzystanych w standardzie 802.11a i pasma częstotliwości standardu 802.11b, w listopadzie roku 2001 powstał standard 802.11g. Prędkość transmisji danych, którą standard ten umożliwia wynosi maksymalnie 54 Mbit/s, a pasmo które zajmuje mieści się w przedziale: 2,4-2,4835GHz. Standard jest zgodny wstecznie z 802.11b, dzięki czemu można używać tych samych anten i okablowania, ułatwia to znacznie przebudowę całej sieci.