Dodał admin, 2008-02-21

Bialka sa jednym z najwazniejszych skladników pokarmowych. Organizm czlowieka zawiera okolo 65% wody, 20% bialek, 10% tluszczów, 1% weglowodanów i 4% skladników mineralnych.

Weglowodany dwuczasteczkowe (dwucukry):
- sacharoza (cukier bialy - ekstrakt z buraków cukrowych lub trzciny cukrowej), zlozona z glukozy i fruktozy,
- laktoza (tworza ja glukoza i galaktoza) jest weglowodanem znajdujacym sie w mleku ssaków,
- maltoza (tworza ja dwie czasteczki glukozy), jest podstawowym cukrem obecnym w piwie, zawarta jest równiez w kukurydzy.
Weglowodany wieloczasteczkowe (cukry zlozone):
- skrobia; jedna czasteczka skrobi zawiera setki czasteczek glukozy. Mozemy ja znalezc w zbozach (pszenica, kukurydza, ryz), bulwach (ziemniaki), korzeniach (brukiew), ziarnach lub roslinach straczkowych (fasolka, soczewica, groszek, groch, bób, soja, komosa ryzowa).
STARY PODZIAL CUKRÓW!
Przez dlugi czas dzielilismy cukry na dwie rózne grupy, poniewaz sadzilismy, ze ich przyswajalnosc przez organizm nie jest taka sama.
Rozróznialismy mianowicie cukry szybko przyswajalne i cukry wolno przyswajalne.
Pod haslem „cukry szybko przyswajalne" figurowaly cukry proste i dwuczasteczkowe, takie jak glukoza i sacharoza, które znajduja sie w cukrze rafinowanym (z trzciny cukrowej lub buraków cukrowych), miodzie i owocach.
Okreslenie „cukry szybko przyswajalne" oparte bylo na przekonaniu, iz w zwiazku z prosta budowa czasteczki weglowodanów ich przyswajanie przez organizm nastepuje bardzo predko, krótko po spozyciu pokarmu.
Natomiast pod kategoria „cukrów wolno przyswajalnych" rozumielismy wszystkie weglowodany, których zlozona czasteczka musiala podlegac chemicznej przemianie na cukry proste (glukoze) podczas procesu trawienia. Dzieje sie tak w wypadku produktów zawierajacych skrobie, poniewaz jej transformacja w glukoze przebiega, jak sadzono, powoli i stopniowo.
Podzial ten jest juz dzisiaj nieaktualny, gdyz opiera sie na blednych zalozeniach.
NOWY PODZIAL CUKRÓW!
Ostatnie eksperymenty dowodza, ze zlozonosc czasteczki karbohydratu nie warunkuje szybkosci, z jaka glukoza jest uwalniana i przyswajana przez organizm. Obecnie stwierdzono, iz maksimum zawartosci cukru we krwi po spozyciu kazdego rodzaju weglowodanów (to znaczy ich maksymalna przyswajalnosc), przyjmowanych przez organizm osobno i na czczo, osiagane jest w takim samym czasie (mniej wiecej pól godziny po spozyciu).
Tak wiec zamiast mówic o szybkosci przyswajania nalezy raczej zajac sie zbadaniem weglowodanów pod katem powodowanego przez nie wzrostu zawartosci cukru we krwi. Innymi slowy, chodzi o reakcje naszego organizmu a nie reakcje w probówce.
Klasyfikacja weglowodanów powinna przebiegac w zaleznosci od ich mozliwosci podwyzszenia poziomu cukru we krwi, co okresla tzw. indeks glikemiczny (IG).
W celu uproszczenia sprawy proponuje wiec podzielic weglowodany na dwie kategorie: ,, dobre" weglowodany o niskim IG i „zle" weglowodany o wysokim IG. Odróznianie jednych od drugich pozwoli odkryc przyczyny zbyt obfitej tuszy.
„ZLE" WEGLOWODANY
Sa to zwiazki, których przyswajanie powoduje silny wzrost poziomu glukozy we krwi (przecukrzenie).
Chodzi tu miedzy innymi o zwykly cukier pod wszelkimi postaciami (czysty lub polaczony z innymi produktami, jak na przyklad w wyrobach cukierniczych), jak równiez o wszelkie weglowodany oczyszczane przemyslowo, takie jak biala maka, bialy(oczyszczony) ryz, alkohole (z wódka na czele), ziemniaki i kukurydza,.