Dodał admin, 2008-02-21

MMetale są w środowisku bardzo rozpowszechnione. W rudach i skalach górotworu występują najczęściej w postaci tlenków.

Już w starożytności stwierdzono że ołów jest przyczyną chorób, zwłaszcza chorób umysłowych. Rzymianie budowali wodociągi stosując rury ołowiane a do wytwarzania i przechowywania wina używali ołowianych kotłów. Przez wieki człowiek, często bez świadomości jego szkodliwości, używał ołów do wyrobu naczyń, pocisków, rur i innych wyrobów. Nie tak dawno z ołowiu wyrabiano ołowiane żołnierzyki i inne zabawki dla dzieci. Jeszcze obecnie w Polsce, część instalacji wodociągowych w starych kamienicach posiada rury ołowiane. Ołów uszkadza komórki nerwowe, powoduje upośledzenie umysłowe, niedorozwój dzieci, agresywność, zaburzenia w odbieraniu wrażeń, objawy encefalopatii.
Początkowe objawy ołowicy to pogorszenie samopoczucia, nudności, obstrukcja, dolegliwości sercowe i inne dysfunkcje fizjologiczne. Większe zatrucie powoduje kolkę jelitową, niebieskoczarne zabarwienie dziąseł, szarość skóry, niedokrwistość i uszkodzenia układu nerwowego. Ołów powoduje powstawanie nowotworów żołądka, jajników, nerek, białaczek, mięsaków limfatycznych itp. Statystyki wykazują duże zwiększenie tych chorób wśród ludności mieszkającej przy autostradach i innych miejscach o dużym zatruciu powietrza spalinami samochodów. Wprowadzanie benzyny bezołowiowej i katalizatorów zmniejsza zagrożenie zatrucia ołowiem, chociaż nie likwiduje szkodliwego oddziaływania innych substancji wydzielanych przez samochody.

Wchłanianie ołowiu blokują, magnez, wapń, żelazo, cynk i miedź. Optymalny poziom biopierwiastków (zwłaszcza magnezu) i witamin w organizmie zwiększa odporność na zatrucia ołowiem. Najskuteczniejszym środkiem leczniczym jest CaNa2EDTA sól wapniowodwusodowa kwasu etylenodiaminotetraoctowego, która wiąże jony ołowiu w dobrze rozpuszczalne kompleksy, łatwo następnie wydalane z organizmu. Ilość wydalanego ołowiu może być 25-, a nawet 40-krotna w stosunku do normalnego wydalania fizjologicznego. Ta sama sól przyczynia się też do wydalania żelaza i miedzi z organizmu 4-, a nawet 12-krotnie szybciej niż w normalnych warunkach fizjologicznych.
Poziom stężenia toksycznego ołowiu jest uzależniony od indywidualnej odporności organizmu. Przyjęta norma szkodliwego stężenia 35 miligramów ołowiu w 100 mililitrach krwi, może być trującą dla dzieci a nawet dla osób dorosłych.