Dodał admin, 2008-01-09 Autor / Opracowanie: Jadwiga rytko

Pojęcie rent rodzinnych i rent inwalidzkich jest szeroko pojmowanym tematem. Są różne poglądy dotyczące ustalenia prawa do świadczeń emerytalno-rentowych.

Przy orzeczeniu o inwalidztwie dominuje kryterium biologiczne, w wyniku czego rentę uzyskać mogą również osoby, których zdolność do pracy jest w prawdzie ograniczona, ale które mogą nadal pracować i niejednokrotnie pracują „na czarno”.
Racjonalizacja uprawnień do rent inwalidzkich nie jest możliwa na drodze prostego zaostrzenia kryteriów orzeczniczo - lekarskich. Zmiany te muszą być znacznie szersze. Program zawarty w rządowym projekcie ustawy obejmuje następujące kwestie:
•    zmianę zasad orzekania o inwalidztwie polegającą na uzależnieniu  prawa do renty inwalidzkiej od istotnej utraty zdolności do zarobkowania. Uszczerbek na zdrowiu, nawet poważny, pozostający bez wpływu na możliwość  wykonywania pracy nie uzasadniałby prawa do renty. Ubezpieczenie społeczne powinno bowiem zapewnić rentę tylko w razie utraty lub istotnego zmniejszenia możliwości osiągania dochodów z pracy;
•    przyznawanie pełnej renty w przypadku orzeczenia o całkowitej niezdolności do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmy;
•    w przypadkach, w których istniałoby pomyślne rokowanie co do odzyskania zdolności do pracy, niezdolność orzekana byłaby na czas określony i z upływem tego czasu wygasłoby prawo do renty;
•    wobec zmiany kryteriów orzekania dla celów rentowych niezbędna jest weryfikacja stosowanego obecnie pojęcia - inwalida - renta inwalidzka, w prawach związanych z ubezpieczeniem rentowym.

 System rehabilitacji i prewencji.
Szczególny nacisk musi zostać położony na stworzenie spójnego systemu rehabilitacji pro zdrowotnej. System ten powinien zapewniać ubezpieczonemu rehabilitację w każdym przypadku, rokującym możliwość odzyskania zdolności do wykonywania pracy zarobkowej dotychczasowej lub po przekwalifikowaniu się.
Renta będzie przyznana dopiero w przypadku braku wskazań do podjęcia rehabilitacji lub nieskuteczności podjęcia działań rehabilitacyjnych.
Doświadczenia wielu krajów wskazują, że aktywna profilaktyka i prewencja rentowa istotnie wpływa na zmniejszenie tempa przyrostu rent inwalidzkich, a tym samym wydatków na te świadczenia.
Za podstawowe kierunki działań w tym zakresie należy przyjąć:
•    prowadzenie aktywnej polityki pro zdrowotnej oraz innych form działań zmierzających do zapobiegania chorobom, inwalidztwu i wypadkom;
•    możliwie wczesne diagnozowanie stanu zdrowia osób zagrożonych utratą zdolności  do pracy, aby określić postępowanie pozwalające zahamować bądź przywrócić im tę zdolność w drodze rehabilitacji leczniczej  i zawodowej; powinno to nastąpić nie później niż po trzech miesiącach pobierania zasiłku chorobowego ( obecnie w praktyce następuje to dopiero po wyczerpaniu okresu zasiłkowego tj. Po 6 lub 9 miesiącach pobierania zasiłku );
•    zorganizowanie szerokiego i planowego systemu rehabilitacji leczniczej i zawodowej osób zagrożonych niezdolnością do pracy;
•    uzależnienie prawa do rent inwalidzkich nie tylko do kryteriów biologicznych lecz również z uwzględnieniem zdolności do dalszej aktywności zawodowej;