Dodał admin, 2008-01-09 Autor / Opracowanie: Jadwiga rytko

Pojęcie rent rodzinnych i rent inwalidzkich jest szeroko pojmowanym tematem. Są różne poglądy dotyczące ustalenia prawa do świadczeń emerytalno-rentowych.

Okres ten będzie wydłużony co rok o 1 rok do lat 10. Tak więc do wniosków zgłoszonych w 1999 roku trzeba będzie wskazać 10 kolejnych lat kalendarzowych wybranych z ostatnich 19 lat kalendarzowych tj. z lat 1980 - 1998 - a do wniosków zgłoszonych po 31 grudnia 1999 roku - kolejnych 10 lat wybranych z ostatnich 20 lat kalendarzowych, licząc wstecz od roku, w którym złożono wniosek.
Należy pamiętać, że przy ustalaniu okresu kolejnych lat kalendarzowych przyjmuje się lata kalendarzowe następujące kolejno po sobie. Oznacza to, że nie mogą być wyłączone lata, w których osoba zgłaszająca wniosek oświadczenie nie osiągnęła wynagrodzenia przez część roku lub cały rok kalendarzowy

Proponowane zmiany w zasadach przyznawania rent inwalidzkich.    
Zasadniczych zmian wymagają zasady oraz tryb przyznawania rent inwalidzkich. W tym rozdziale przedstawię podstawowe założenia programu reformy ubezpieczeń społecznych dotyczących rent inwalidzkich.

Założenia programu reformy systemu ubezpieczeń społecznych dotyczące rent inwalidzkich.
Analiza materiałów źródłowych z różnych krajów daje podstawy do stwierdzenia, że w Polsce liczba przyznawanych rent inwalidzkich jest nadmiernie wysoka. Realizacja liczby osób pobierających renty inwalidzkie do liczby ubezpieczonych systematycznie rośnie.
W 1985 roku na 1000 ubezpieczonych przypadało 14 osób pobierających renty inwalidzkie, w 1990 roku 16 osób a obecnie już 20 osób. W efekcie FUS jest nadmiernie obciążony kosztami rent inwalidzkich, które stanowią 1/4 wydatków na wszystkie świadczenia pieniężne. Blisko 50% wypłacanych rent inwalidzkich to renty III grupy.
Przyczynami tego zjawiska są przede wszystkim uwarunkowania obiektywne, takie jak:
•    zły stan zdrowia społeczeństwa, wynikający m.in. z braku zachowań pro zdrowotnych ( niewłaściwe odżywianie, nikotynizm, alkoholizm);
•    kryzys ekonomiczny służby zdrowia zmuszający do koncentrowania środków na rozwiązywanie najpilniejszych potrzeb doraźnych oraz odsunięcia na dalszy plan systemowych działań pro zdrowotnych;
•    wysokie bezrobocie sprzyjające zachowaniom polegającym na ubieganiu się o renty inwalidzkie, gwarantujące wprawdzie niezbyt wysokie ale za to pewne i stabilne źródło utrzymania.
Niezależnie od tych uwarunkowań istniejące rozwiązania prawne i organizacyjne ułatwiają uzyskanie rent, nawet osobom z częścią tylko utratą zdolności do pracy, która nie stanowi przeszkody w kontynuowaniu pracy.
Normalizacja tego stanu nastąpić może - jak się wydaje - dopiero po znacznym ograniczeniu następstw działania warunków obiektywnych.
Niemniej jednak istnieje pilna konieczność podjęcia wszelkich działań dla zminimalizowania tych niekorzystnych zjawisk, nawet w ramach istniejącej sytuacji zdrowotnej społeczeństwa oraz aktualnych uwarunkowań ekonomicznych. Dotyczy to zwłaszcza aktywnych działań w zakresie profilaktyki, diagnostyki, rehabilitacji, a więc wszelkich form prewencji rentowej. Niezbędna jest także zmiana zasad orzecznictwa inwalidzkiego.
Obecnie zasady orzecznictwa - nie zmieniane w praktyce od 1954 roku -  stwarzają możliwość uzyskania renty inwalidzkiej przez osoby częściowo tylko niezdolne do pracy, które mogą a nawet powinny pracować.
Proces przyznania rent powinien być ściśle określony i powiązany z procesem rehabilitacji, zapobiegającej powstaniu trwałej niezdolności do pracy. Obecnie bowiem osoba posiadająca określone schorzenie otrzymuje z reguły zasiłek chorobowy przez maksymalny okres czasu tj. Przez 6 miesięcy i nie będąc w tym czasie poddana rehabilitacji jest kierowana na komisję lekarską w celu ustalenia inwalidztwa.