Dodał admin, 2008-01-05 Autor / Opracowanie: Barbara Świeciak

Nazwa „witamina” została wymyślona przez polskiego biochemika Kazimierza Funka, który to w 1911r. z otrąb ryżowych wyodrębnił substancję, której brak powoduje chorobę beri

Witamina C zwana „kwasem askorbinowym”, jest związkiem dobrze rozpuszczalnym w wodzie, a jej roztwory mają kwaśny smak. Nazywana jest również „witaminą na wszystko”. Witamina C pełni wiele funkcji, m.in. jest odpowiedzialna za codzienną syntezę nowych komórek i tkanek w naszym organizmie, chroni pośrednio przed anemią, wzmacnia system odpornościowy, przeciwdziała chorobom serca, podnosi sprawność intelektualną, uczestniczy w tworzeniu kolagenu, dzięki któremu skóra zachowuje jędrność, młody wygląd i blask. Organizm ludzki nie potrafi jej magazynować, dlatego powinno się dostarczać jej z pożywieniem kilka razy dziennie. Jej wchłanianie utrudnia przyjmowanie przez dłuższy czas m.in. polopiryny czy też aspiryny,a także doustnych środków antykoncepcyjnych. Doskonałymi źródłami witaminy C są owoce cytrusowe, brokuły, zielone warzywa liściowe, owoce, a także w mleku i mięsie. Skutkiem niedoboru może być m.in. samoistne krwawienie, złe gojenie i odnawianie się ran, zmiany w zębach, obrzęki kończyn, depresja, a ostatecznie może prowadzić do śmierci. Nadmiar witaminy C wydalany jest z moczem. Oznakami zatrucia witaminą C są nudności, biegunka, skurcze brzucha, może powodować nadmierne oddawanie moczu i powstanie kamieni nerkowych. Dzienne zapotrzebowanie organizmu człowieka na witaminę C jest duże, ponieważ wynosi średnio 50 - 100 mg, a wzrasta podczas stresu i wysiłku fizycznego, u palaczy, osób starszych, kobiet w ciąży i karmiących.
Witaminy muszą być dostarczane z zewnątrz, a tylko nieliczne z nich są częściowo syntetyzowane w organizmie ludzkim pod wpływem promieniowania UV lub mogą powstawać z innych związków. Dzięki nim nasz organizm może normalnie funkcjonować, rozwijać się, bronić przed bakteryjnymi zagrożeniami z zewnątrz.