Dodał admin, 2008-01-04 Autor / Opracowanie: Alicja Kaczmarczyk

Mimo szerokiej mechanizacji i automatyzacji przemysłu niektóre podstawowe operacja przy obróbce części i wyrobów muszą być w dalszym ciągu wykonywane ręcznie.

Jeśli pilnik nie zbiera materiału, trzeba go oczyścić stosując do tego celu specjalną szczotkę z drutu. Nie wolno zdmuchiwać opiłków ustami. Można również nie dopuszczać do szybkiego zanieczyszczenia pilnika uderzając, co kilka pociągnięć w czasie piłowania, końcem trzonka w stół warsztatowy, ale i tak co pewien czas trzeba za pomocą szczotki usunąć z rowków resztki metalu.
Pracownik powinien stać w odległości ok. 200 mm od zamocowanego przedmiotu, z lewą nogą cokolwiek wysuniętą do przodu, tułowiem lekko pochylonym ku przodowi i ciężarem ciała przesuniętym na nogę lewą. Kierunek piłowania (kierunek prawej ręki od dłoni do łokcia) powinien tworzyć z kierunkiem ustawienia tułowia kąt 45ş. Pilnik należy ująć tak, aby duży palec znalazł się na wierzchu trzonka, a pozostałe obejmowały go od spodu. Kulisty koniec trzonka powinien opierać się o dłoń mniej więcej u nasady dużego palca. Należy zwrócić uwagę, aby palce lewej ręki leżały na powierzchni pilnika, nie zachodząc poza jego dolne krawędzie, ponieważ podczas wykonywania szerokiego ruchu pilnikiem krawędź obrabianego przedmiotu może skaleczyć rękę, tym bardziej że podczas piłowania krawędź ta jest ostra.
Piłować należy całą długością pilnika ruchami ciągłymi i równomiernymi, regulując przy tym nacisk rąk zależnie od zmiany położenia pilnika i kształtu piłowanej powierzchni. Stałemu równomiernemu ruchowi rąk towarzyszy lekkie wahanie tułowia.
Podczas piłowania powstaje duża ilość opiłków metalowych, które należy zmiatać z obrabianego przedmiotu, imadła i stołu warsztatowego tylko za pomocą szczotki włosiowej lub w ostateczności – szmatką. Nie należy zgarniać opiłków gołą ręką, zdmuchiwać ustami ani sprężonym powietrzem, ponieważ grozi to skaleczeniem ręki lub zapyleniem oczu.
Zaleca się noszenie beretu podczas pracy, ponieważ opiłki, które wpadną we włosy, są trudne do usunięcia i podczas czesania głowy mogą spowodować skaleczenie. Szczególnie pożądane jest nakrycie głowy dla kobiet wykonujących pracę ślusarza.

Wiercenie
Przy wierceniu i pogłębianiu ślusarze posługują się zwykłymi wiertarkami ręcznymi o napędzie elektrycznym lub pneumatycznymi oraz specjalnymi obrabiarkami różnych typów. W niewielkich warsztatach ślusarskich oraz przy mniej skomplikowanych pracach ślusarze, z reguły używają lekkich przenośnych wiertarek. Praca na nie jest na ogół niebezpieczna. Należy tylko używać sprawnych wierteł i nie stosować zbyt silnego nacisku podczas wiercenia. Przedmiot wiercony powinien być silnie umocowany, aby w czasie obróbki nie poruszał się. Przytrzymywanie go za pomocą kleszczy lub innych narzędzi jest niedozwolone.

Rozwiercanie, gwintowanie, skrobanie
Podczas wykonywania takich operacji, jak rozwiercanie, gwintowanie i skrobanie należy zwracać uwagę, żeby nie zranić ręki lub innej części ciała ostrymi krawędziami narzędzi. Przedmioty rozwiercane, gwintowane i skrobane powinny być silnie umocowane, aby w czasie obróbki nie poruszały się. Przytrzymywanie obrabianych przedmiotów ręką jest niewystarczające i często kończy się urazem.
Nadmiary lakierów, spieczone i stwardniałe pozostałości uszczelnień, rdzę itp., jak również wszelkiego rodzaju inne zanieczyszczenia zewnętrznych powierzchni części maszyn po demontaż można usuwać w sposób bardzo ekonomiczny, a mianowicie skrobakiem pneumatycznym.