Dodał admin, 2007-12-02 Autor / Opracowanie: Studentka_1984

PLAN FINANSOWY jest jednocześnie prognozą stanu i instrumentem zarządzania. Musi uwzględniać uwarunkowania zewnętrzne - sytuację makroekonomiczną, stan prawny, normy ostrożnościowe

Generalnym założeniem powinno być podporządkowanie planu strategii banku i jego spójność z planem marketingowym oraz inwestycyjnym.
METODA PLANOWANIA ZAKŁADA:
•    Wyjście od stanu aktualnego;
•    Oszacowanie możliwych przyrostów (spadków);
•    Projekcję stanu.
Plan finansowy banku jest projekcją bilansu, a następnie rachunku zysków i strat, czyli projekcją takiego zarządzania aktywami i pasywami, by ukształtować strukturę bilansu:
•    Ilościową- poziom depozytów i kredytów,
•    Jakościową- poziom odsetek dla osiągnięcia zysku w dłuższej perspektywie.
Projekcja ta powinna doprowadzić do ustalenia źródła finansowania dla produktów aktywnych lub możliwości zagospodarowania pozyskanych produktów pasywnych. Praktyka planowania w banku jest pewnym kompromisem pomiędzy tymi podejściami, jak również założeniem wyjściowym: uzyskania określonego poziomu dywidendy.
Suma bilansowa w procesie planowania jest wielkością, która świadczy o ekspansji banku, jeżeli przekracza poziom inflacji. Wielkość tej sumy jest ograniczona współczynnikiem wypłacalności, który dla funkcjonujących banków nie powinien być mniejszy niż 8%. Współczynnik wypłacalności= (fundusze własne netto/aktywa i zobowiązania pozabilansowe wg wag ryzyka)*100. Wagi ryzyka uwzględniają jakość poszczególnych aktywów. Wyższe wagi ryzyka posiadają aktywa o wyższej przychodowości, jak kredyty; niższe- np. papiery wartościowe skarbowe. Przy określonych funduszach własnych struktura aktywów jest zdeterminowana współczynnikiem wypłacalności i kształtuje odpowiednią sumę bilansową. Część sumy bilansowej stanowią aktywa niedochodowe niezbędne dla utrzymania płynności, jak gotówka oraz środki trwałe, dla których źródłem finansowania są fundusze własne. Pasywną stronę bilansu kształtują głównie pozyskane depozyty klientów. Depozyty rynku międzybankowego powinny być tylko uzupełniającym źródłem finansowania dla utrzymania płynności operacyjnej. Odpowiednia polityka stóp procentowych powinna ukształtować strukturę podmiotową i terminową depozytów.
Budowa planu jest procesem złożonym. Gdy w banku istnieje określony model matematyczny oraz program informatyczny do budowy planu, można go przedstawić w wariantach. Wariantowanie w takim przypadku polega na przyjęciu różnej struktury aktywów i pasywów oraz poziomu stopy procentowej. Kolejne wersje są weryfikowane przez właściwe służby produktowe. Proces planowania odbywa się też w oddziałach operacyjnych z uwzględnieniem przekazywanych parametrów oraz zadań o charakterze umownym, jak:
•    Maksymalny możliwy wzrost kosztów działania,
•    Poziom średniego wynagrodzenia,
•    Pożądany poziom wzrostu kredytów i depozytów.