Dodał admin, 2007-11-24 Autor / Opracowanie: Studentka_1984

Motywacja wewnętrzna pobudza do działania, które ma wartości samo w sobie, jej przykładem jest zainteresowanie lub zamiłowanie do czegoś.

Dążenie do uzyskanie pozytywnej oceny swoich kompetencji powoduje:
•     unikanie porażek
•     mała wytrwałość podczas wykonywania zadań
•     niewykorzystanie w pełni swoich zdolności, w obliczu przeszkód
•     skłonność do lęków i negatywnego spostrzegania samego siebie
•     przypisywanie popełnianych błędów brakowi zdolności
•     niepewność, co do jakości efektu końcowego.

Teoria wielorakiej inteligencji H. Gardnera odwołuje się do pojęcia uskrzydlenia jako najlepszej metody uczenia dzieci, uruchamiającej motywację wewnętrzną.

Uskrzydlenie – jest formą okiełznania emocji i wykorzystania ich w dążeniu do osiągnięć pozytywne emocje są skierowane na wykonywane w danej chwili zadanie. Uskrzydlenie jest stanem, który od czasu do czasu osiąga każdy, zwłaszcza wtedy, gdy osiąga szczyty swoich możliwości albo wykracz po za wszystko, czego dotychczas dokonał. Charakterystyczne jest uczucie spontanicznej radości, w którym całkowicie pochłania nas to , co robimy, nasza uwaga jest skoncentrowana niepodzielnie na zadaniu, a świadomość podporządkowana jest całkowicie działaniu. Do świadomości docierają tylko wrażenia z wąskiego wycinka postrzegania otaczającej nas rzeczywistości, bezpośrednio związane z wykonywanym w tej chwili zadaniem, zatraca się wręcz poczucie czasu i przestrzeni. Nie myślimy ani o sukcesie, ani o porażce – motywuje nas czysta przyjemność działania.

H. Gardner uważa, że powinno się wykorzystywać pozytywne stany psychiczne dzieci w przyciąganiu ich do nauki w dziedzinach, w których mogą one rozwijać swoje zdolności.
Dzieci nudzą się w szkole i wtedy sprawiają różne trudności nauczycielom, są niespokojne, gdy przerastają je zadania stawiane przed nimi.
    Osią strategii stosowanych przez szkoły, które przyjmują model gardnerowski jest określenie profilu naturalnych zdolności dziecka, rozwinięcie ich oraz próba wzmocnienia zdolności, które są jego słabymi stronami. Znajomość profilu zdolności dziecka pomaga nauczycielowi odnaleźć najlepszy sposób przedstawienia mu różnych tematów i zagadnień i zaoferować lekcje – od zajęć wyrównawczych po bardzo zaawansowane – na poziomie, stwarzającym dla niego optymalne wyzwanie.
    Dzięki temu nauka staje się przyjemniejsza, nie budzi uczucia ani znudzenia, ani lęku. Zakłada się, że może to rozbudzić motywację by podjąć próby radzenia sobie również w innych dziedzinach.
    Tak więc model ten opiera się na rozbudzaniu i wspieraniu naturalnych pasji dziecka, które są źródłem prawdziwej radości, jaką daje uczucie uskrzydlenia, co może stać się zalążkiem wybitnych osiągnięć.

Bezradność intelektualna – to nieprzyjemny stan psychologiczny, którego symptomy zaczynają ujawniać się po wielogodzinnym siedzeniu nad pustą kartką, kiedy próbuje się wykonac konkretne zadanie.
Są dwa warunki tego syndromu:
•     sytuacje te powinny się powtarzać
•     osoba powinna być silnie motywowana do ponawiania prób pokonania trudności, mimo braku jakichkolwiek postępów.
Wyróżniamy dwa modele wyuczonej bezradności:
A.    Klasyczny model wyuczonej bezradności (M. Seligmana in.)
B.    Informacyjny model wyuczonej bezradności (M. Kofty, G. Sędka )