Dodał admin, 2007-11-18 Autor / Opracowanie: Paweł Stasiak

W nurcie ideologii związanych z rozwojem cywilizacyjnym i społecznym wyraźnie można wyodrębnić myśl europejską, silnie podkreślającą humanizm, udział jednostki w życiu społecznym

  W ogólnym systemie komunikowania społecznego można wyróżnić podsystemy ;
a) Komunikowania organizacyjnego
b) Komunikowania publicznego, w tym jako system odrębny wchodzący w jego
skład wyróżnia się podsystem komunikowania politycznego
c) Komunikowania masowego.
System komunikowania organizacyjnego nazywany jest także instytucjonalnym i występuje wszędzie tam, gdzie są zamknięte struktury i aparaty zarządzania, a więc w instytucjach władzy publicznej i przedsiębiorstwach, w szeroko rozumianym biznesie, w partiach politycznych, organizacjach społecznych, związkach, urzędach, itp .

Komunikowanie publiczne jest to komunikowanie formalne zachodzące w określonej przestrzeni komunikacyjnej (informacyjnej), mające na celu przekazywanie i wymianę informacji o publicznym zastosowaniu oraz podtrzymywaniu więzi społecznych przez odpowiedzialne za ten proces instytucje publiczne. System komunikowania publicznego obejmuje ogół organizacji publicznych, działających w ramach określonego terytorium państwowego, ich publiczności oraz sieci interakcji zachodzących między nimi w czasie i przestrzeni .

Natomiast komunikowanie polityczne jest „celowym komunikowaniem o polityce”, które zawiera następujące elementy :
a) wszystkie formy komunikowania podejmowane przez polityków i innych aktorów politycznych, którzy dążą do osiągnięcia politycznych celów
b) komunikowanie adresowane do wszystkich aktorów politycznych, którego nadawcami są nie politycy, a więc wyborcy, felietoniści itp.
c) Komunikowanie o aktorach politycznych i ich działalności, zawierające się w programach informacyjnych, w artykułach i w innych medialnych formach dyskusji o polityce.
Komunikowanie się spełnia również wiele istotnych funkcji. Funkcje te związane są nieomalże ze wszystkimi aspektami działalności człowieka jako osoby, jak również jego funkcjonowania społecznego. Podstawowa funkcja związana jest z przesłaniem informacji – funkcja informacyjna (transmisja danych, informacji) . Na poziomie osobistym informacja to możliwość nauki, rozwoju, poznania zjawisk, sytuacji, rozwój osobowy i intelektualny. Na poziomie społecznym informacja to sposób organizacji instytucji, formowanie zachowań społecznych, oddziaływanie na zachowania w pożądanym kierunku itp. Bez komunikowania nie powstałaby żadna organizacja nie mówiąc o państwie, jako wielkiej organizacji społecznej.
Rodzi się więc pytanie, co sprzyja komunikacji społecznej, a co blokuje kanały przekazu lub czyni je nieefektywnymi. Powyższe pytanie jest zarazem próbą określenia postaw ludzkich w zakresie prawidłowej komunikacji społecznej. Bowiem zawsze źródłem i odbiorcą komunikatu jest człowiek, niezależnie od form jego formułowania, przetwarzania i przesyłania.
Skuteczność komunikacji uzależniona jest od wielu czynników, głównie pochodzących od jego aktywnych uczestników – nadawcy i odbiorcy. Przez bariery będziemy rozumieć wszelkie nieprawidłowości, utrudnienia, które czynią proces komunikowania trudnym lub czasem nawet niemożliwym. Wszelkie bariery w komunikowaniu mogą pojawić się w każdym elemencie komunikowania. Ich źródłem zatem może być nadawca, jego sposób i błędy w kodowaniu, zakłócenia w przesyłaniu jak i sposób odczytywania ( odkodowania) wiadomości oraz sam odbiorca. Poniższe rysunki wskazują na podstawowe zakłócenia, jakie występują w komunikacji społecznej;
źródło – Prezentacja Szkoły Menedżerów Samorządowych, Cechy i umiejętności sprawnego
menedżera samorządowego, Ługańsk 2005.