Dodał admin, 2007-11-18 Autor / Opracowanie: Paweł Stasiak

W nurcie ideologii związanych z rozwojem cywilizacyjnym i społecznym wyraźnie można wyodrębnić myśl europejską, silnie podkreślającą humanizm, udział jednostki w życiu społecznym

Wedle szeroko rozpowszechnionego poglądu „komunikowanie masowe" to tyle, co „komunikowanie dla mas". Takie rozumienie odnosi kategorię masowości głównie do fazy odbioru, utożsamiając ją z odbiorcą traktowanym jako specyficzna zbiorowość społeczna: masa .
Mass – media charakteryzują się kilkoma cechami specyficznymi, które wyraźnie odróżniają je od pozostałych form komunikacji. Są to:
1. Za media masowe uważa się prasę, film, radio, telewizję, produkcję fonograficzną . Za wyróżnik środków komunikowania masowego przyjmuje się ich liczebność (np. wielka liczba jednostkowych kopii komunikatu docierającego do odbiorców), systematyczność, regularność, periodyczność i powtarzalność nadawania oraz masowość odbioru, gdzie stosunkowo niewielka liczba nadawców przekazuje treści do wielkiej liczby odbiorców.
2. Nadawca w "tradycyjnym" medium masowym, to zazwyczaj nie jedna osoba, lecz profesjonalnie przygotowany zespół fachowców różnych specjalności, których zadaniem jest dostarczenie w regularnych odstępach czasu komunikatu, którego sens nie jest niepowtarzalnym, jednostkowym fenomenem (jak w przypadku książki), lecz często przekazem schematycznym, zestandaryzowanym, poddanym prawu seryjności.
3. Znaczenie przekazu w znacznej mierze zależy od kontekstu "wielkiej syntagmy" , czyli tego, co jest cyklem, ramówką (radio, telewizja), układem strony, formułą edytorską (prasa).
4. Media masowe zakładają jednokierunkowość przekazu: treści są "popychane" w kierunku odbiorcy przy wykorzystaniu dobrze zdefiniowanych, łatwo rozpoznawalnych kanałów. Choć możliwe do zaistnienia relacje między nadawcą a odbiorcą opierają się na znacznej intensywności (nieustanne zabieganie o oglądalność, wysoki nakład itp.), to repertuar sytuacji interakcyjnych jest w istocie dość ubogi. Na tle oferowanych przez nadawcę treści ujawnia się charakterystyczna bierność masowego odbiorcy: najpowszechniejszą postacią jego aktywności jest wybór "kupić - nie kupić", "włączyć - nie włączyć"

 Komunikacja społeczna
Pojęcie komunikacji społecznej zbliżone jest do definicji komunikacji przypisującej szczególne znaczenie jej funkcjom społecznym.
Jedna z definicji komunikacji autorstwa DeFleur mówi, że akt komunikatywny jest środkiem, przez który są wyrażane normy grupowe, sprawowana kontrola społeczna, przydzielane role, osiągnięta koordynacja wysiłków, są ujawniane oczekiwania i przenoszony proces społeczny. Społeczeństwo nie tylko trwa dzięki komunikowaniu, ale można powiedzieć, że istnieje poprzez przekazywanie, poprzez komunikowanie.
Można też powiedzieć, że system komunikowania społecznego to ogół relacji komunikacyjnych polegających na tworzeniu, gromadzeniu oraz odbieraniu informacji między uczestnikami systemu, którym jest społeczeństwo.

Według przedstawionej definicji komunikacja społeczna jest pewnym rodzajem komunikacji odnoszącym się do jej uczestników, czyli całego społeczeństwa. Zbliża nas to do pojęcia komunikacji masowej, ale nie jest to jednak tożsame. W komunikacji masowej bowiem mamy do czynienia z odbiorcą masowym, nie zidentyfikowanym co do osoby, grupy, organizacji. W przypadku komunikacji społecznej mamy do czynienia z ogromną ilością odbiorców, ale także bardzo dużą liczbą kanałów oraz często z personifikacją ( adresowaniem) przekazu. Oczywiście w tak rozumianym systemie mogą być wykorzystywane kanały komunikacji masowej ( np. komunikaty rządowe w telewizji do obywateli).
Komunikowanie masowe definiujemy jako proces przesyłania komunikatu do masowego komunikatora, tj. nadawcy medialnego, do publiczności środków masowego przekazu, czyli mass mediów .