Dodał admin, 2007-11-18 Autor / Opracowanie: Paweł Stasiak

W nurcie ideologii związanych z rozwojem cywilizacyjnym i społecznym wyraźnie można wyodrębnić myśl europejską, silnie podkreślającą humanizm, udział jednostki w życiu społecznym

Powyższe definicje społeczeństwa obywatelskiego podkreślają niezbędny element łączności (pomostu) pomiędzy obywatelami oraz organami władzy oraz poszczególnymi organizacjami społecznymi. Współuczestniczenie w zarządzaniu samorządami, udział w organizacjach wymaga dialogu, sposobu efektywnego porozumiewania się obywateli w skali całego kraju. Wprowadzenie modelu społeczeństwa obywatelskiego wymaga zatem istnienia pewnego systemu komunikacji społecznej, który służyłby przekazywaniu informacji pomiędzy uczestnikami życia społecznego. Trudno wyobrazić sobie jednolity system wprowadzony odgórnie (zaprzeczenie idei społeczeństwa obywatelskiego), przy tak dużej ilości powiązań i różnorodności organizacji społecznych. Wydaje się zatem, że jedyną skuteczną metodą będzie tutaj tworzenie i kreowanie właściwych postaw komunikacji społecznej. Dlatego też przedmiotem tej pracy są właśnie postawy dotyczące komunikacji społecznej, jako filar budowy społeczeństwa obywatelskiego.

 Pojęcia postawy ludzkiej oraz komunikacji
Ponieważ przedmiotem pracy są zarówno postawy ludzkie, jak i komunikacja, w tym jej specjalny rodzaj – komunikacja społeczna, to należałoby w skrócie zdefiniować, czym jest postawa ludzka oraz sama komunikacja.
Słowo „postawa” jest pojęciem wieloznacznym, a wieloznaczność wynika głównie stąd, iż jest ono stosowane w wielu dziedzinach nauki, na przykład w filozofii, socjologii, anatomii, psychologii. W psychologii termin „postawa” stosowany był na gruncie różnych kierunków. Termin „postawa” został wprowadzony przez W.J. Thomsona i F. Znanieckiego we wstępie do Polish Peasant In Europe and America, dla opisania procesów indywidualnej świadomości, determinujących reakcje człowieka wobec świata . Stopniowo kolejni badacze podawali kolejne definicje, według których postawy to zjawiska o złożonej strukturze i składające się z wielu komponentów, a wyjaśnienie relacji pomiędzy nimi ma znaczenie dla wyjaśnienia tych zjawisk .
Tym niemniej pojęcie postawy ludzkiej znajduje się w centrum zainteresowań psychologów, socjologów i innych nauk humanistycznych. Według J. Turowskiego pojęcie postawy w literaturze socjologicznej rozumiane jest w dwojaki sposób: jako definicja pewna sytuacji albo jako element osobowości człowieka . Definiowanie sytuacji polega na ustaleniu znaczenia sytuacji, odtworzeniu roli drugiej osoby i „na aktywnym operowaniu tymi znaczeniami w doborze odpowiedniego toku własnego działania. Dokonuje się to w procesie interpretacji, która zadaniem H. Blumera przebiega dwustopniowo.” Pierwszym krokiem jest wyróżnienie elementów sytuacji mających znaczenie dla jednostki, a następnie dostosowanie znaczeń do potrzeb wynikających z konkretnej sytuacji. W polskiej literaturze rozpowszechniona jest definicja S. Nowaka i odnosi się do jego strukturalnego aspektu:
Postawą pewnego człowieka wobec pewnego przedmiotu i emocjonalnego nań reagowania oraz ewentualnie towarzyszących tym emocjonalno – oceniającym dyspozycjom względnie trwałych przekonań o naturze i własnościach tego przedmiotu i względnie trwałych dyspozycji do zachowania się wobec tego przedmiotu .

W etymologicznym znaczeniu słowo "komunikowanie" wywodzi się z łacińskiego czasownika communico, communicare (być w relacji, w związku z, uczestniczyć w, zrzeszać się z) i rzeczownika communio (wspólność, poczucie łączności).
Na rozumieniu komunikowania jako terminu zaważyła definicja Charlesa Cooleya : Przez komunikowanie rozumiemy tutaj mechanizm, dzięki któremu ludzkie stosunki mogą istnieć i rozwijać się, tj. wszystkie symbole umysłu, łącznie ze środkami przekazywania ich w przestrzeni i zachowania w czasie. Obejmuje ono wyraz twarzy, postawę i gestykulacje, tony głosu, słowa, pismo, druk, koleje żelazne, telegrafy, telefony, oraz to, co jeszcze może być osiągnięciem w podboju przestrzeni i czasu. W teorii komunikacji istnieje wiele modeli komunikowania się. T. Goban-Klas, a za nim J. W. Wiktor proponują cztery grupy modeli komunikacji: modele transmisji, ekspresyjne, rozgłosu i recepcji .
W relacji między ludźmi komunikacja to przekaz pewnej informacji (komunikatu) i zdolność do odbioru i rozumienia tego przekazu.