Dodał admin, 2007-11-18 Autor / Opracowanie: Paweł Stasiak

Uczenie się w okresie szkolnym stanowi czynność, w którą społeczeństwo ingeruje w sposób najbardziej bezpośredni, stwarzając obowiązujące wszystkich sytuacje w postaci sformalizowanych instytucji

 Te wszystkie umiejętności, rozwijające się w zabawie, są niezbędne w uczeniu się. Jeśli dziecko nie nabędzie ich, napotyka w szkole tak duże trudności, że niełatwo mu je przezwyciężyć.
Efekt doświadczeń zdobywanych w rozwiniętej zabawie zaczyna funkcjonować później w zamierzonym uczeniu się. Na tym właśnie polega rola przygotowawcza wieku przedszkolnego.

ISTOTA DOJRZAŁOŚCI SZKOLNEJ.
Jakimi właściwościami powinno cechować się dziecko, by można je uznać za dojrzałe do rozpoczęcia nauki?
Początkowo przypuszczano, że do uzyskiwania zadowalających postępów w szkole wystarczy dziecku odpowiedni poziom rozwoju umysłowego, wyrażający się w mierzonym testami ilorazie inteligencji. Okazało się jednak, że tak nie jest. Niekiedy dzieci wykazujące się ilorazem inteligencji nawet wyższym niż przeciętny nie czynią w szkole zadowalających postępów, po prostu dlatego, że są niedojrzałe do rozpoczęcia nauki. Stosunkowo wcześnie dostrzeżono, że oprócz odpowiednio wysokiego poziomu inteligencji niezbędna okazuje się w uczeniu szkolnym:
• umiejętność dowolnego (intencjonalnego) koncentrowania uwagi na przedmiocie,
• wytrwałość wyrażająca się w podejmowaniu i odpowiednio długim trwaniu jednokierunkowych wysiłków zmierzających do realizacji wyznaczonego celu,
• gotowość do wykonywania zadań na polecenie,
• umiejętność korzystania ze wskazówek kierowanych do grupy,
• zdolność uczestniczenia w zajęciach zespołowych.
Istotną rolę pełni ponadto poczucie obowiązku oraz ogólne zdyscyplinowanie, wyrażające się w umiejętności podporządkowania się panującemu regulaminowi. Nieobojętne jest także zrównoważenie emocjonalne, umożliwiające dziecku adekwatny stosunek do trudności i problemów szkolnych.
Powszechnie uznaje się obecnie, że dojrzałość szkolna wyraża się w określonym poziomie zarówno rozwoju fizycznego, umysłowego, emocjonalnego, jak i społecznego.
O ile nie ma zasadniczych kontrowersji co do dziedzin, których rozwój powinien być brany pod uwagę przy ocenie dojrzałości szkolnej, o tyle wymagany poziom, jaki można by uznać za niezbędny, okazuje się bardzo trudny do ustalenia. Coraz częściej wyrażane są zresztą wątpliwości, czy poziom ten można określić jednoznacznie w sposób ogólny; dominuje przekonanie, że tak nie jest.