Dodał admin, 2007-11-18 Autor / Opracowanie: Paweł Stasiak

Uczenie się w okresie szkolnym stanowi czynność, w którą społeczeństwo ingeruje w sposób najbardziej bezpośredni, stwarzając obowiązujące wszystkich sytuacje w postaci sformalizowanych instytucji

 Ważne jest więc stopniowe przejście od jednego do drugiego rodzaju działań.
Złagodzenie owego przejścia może dokonywać się zarówno przez wprowadzenie do przedszkola pewnych form działalności charakterystycznych dla szkoły (elementy zamierzonego uczenia się), jak i przez stosowanie zajęć zabawowych w klasach pierwszych. Poza rodzajem zajęć ważna jest także forma ich realizacji, czas trwania, obowiązkowość udziału, itd.
Temu celowi powinien służyć coraz wyraźniej formułowany postulat ścisłej współpracy i instytucjonalnego powiązania przedszkola ze szkołą. Chodzi przy tym nie tylko o związki organizacyjno programowe, ale także o bezpośrednią współpracę poszczególnych instytucji, a nawet o ścisłe współdziałanie personelu przedszkola i szkoły.

ZABAWA A ZAMIERZONE UCZENIE SIĘ W WIEKU PRZEDSZKOLNYM.
Doświadczenia okresu przedszkolnego dotyczące zamierzonego uczenia się można traktować ze względu na podobieństwo jako najbardziej bezpośrednie przygotowanie do czynności wykonywanych w szkole.
Oczywiste jest jednak, że z korzyścią dla dziecka nie można organizować w wieku przedszkolnym zbyt wielu tego rodzaju sytuacji, ponieważ nie interesuje się ono jeszcze uczeniem się.
Nieumiejętne organizowanie sytuacji uczenia się w wieku przedszkolnym pozostawia trwałe ślady w postaci niechętnego stosunku do nauki i szkoły.
Z tego powodu konieczne jest zachowywanie daleko idącej ostrożności w organizowaniu sytuacji zamierzonego uczenia się w wieku przedszkolnym. Z tego względu nie powinny próbować nauczać osoby nie mające odpowiedniego przygotowania..
Przede wszystkim trzeba czuwać nad tym, by właściwa czynność uczenia się była bezwzględnie poprzedzona odpowiednim zainteresowaniem dziecka. Powinna ona być atrakcyjna, toteż źle się dzieje, jeśli wykonywana jest jedynie na skutek otrzymanego polecenia.
Po drugie stopień trudności zadań powinien być bardzo starannie dostosowany do rzeczywistych możliwości dziecka.
Czynność uczenia się w wieku przedszkolnym musi być ponadto bardzo ostrożnie dozowana ze względu na czas trwania. Dziecko w tym wieku szybko się męczy. W przypadku dłużej trwającej czynności, w której nie ma dostatecznej swobody działania, łatwo traci ono zainteresowanie.
Aby czynność związana z uczeniem się była atrakcyjna dla dziecka przedszkolnego, musi być dostosowana do jego zainteresowań, nie za trudna, tak by mogła kończyć się powodzeniem, które daje satysfakcję i zadowolenie, i nie powinna trwać zbyt długo.
Główne źródło doświadczeń w latach poprzedzających wejście dziecka do szkoły, niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania w tej instytucji, stanowi zabawa. Właśnie w rozwiniętej zabawie kształtują się u dziecka właściwości uznawane za potrzebne w uczeniu się:
• planowa realizacja zamierzeń,
• intencjonalne koncentrowanie uwagi na wybranym przedmiocie,
• pełnienie określonych funkcji i ról,
• zdyscyplinowanie społeczne.
W zabawie dzieci rozwijają również niezbędną sprawność fizyczną, doskonalą ruchy rąk, ćwiczą się w odwzorowywaniu, nabywają wprawy w obserwowaniu. Podwyższeniu ulega poziom analizy i syntezy dokonywanej na podstawie spostrzeżeniowych danych zmysłowych. Jednocześnie zabawy stwarzają okazję do przyswojenia nowych słów i określeń, zmuszają bowiem dzieci do porozumień werbalnych i rozwiniętego relacjonowania różnorodnych zdarzeń – wywierają wpływ na rozwój mowy.