Dodał admin, 2007-10-28 Autor / Opracowanie: Barbara Świeciak

Trądzik pospolity i trądzik różowaty to przewlekłe, zapalne choroby skóry, w których zmiany chorobowe dotyczą głównie twarzy

 Trądzik pospolity (łacińska nazwa – „acne vulgaris”) jest jedną z najczęstszych chorób dermatologicznych. Dotyka zarówno chłopców jak i dziewczęta w przedziale wiekowym 12 – 25 lat. Jeżeli zostanie zaniedbany, jego stan ulegnie pogorszeniu, a na twarzy pozostaną blizny, bądź rozszerzone pory. Coraz częściej zaczynamy mówić o „trądziku późnym”, który może trwać, aż do 40 roku życia. W przebiegu trądziku pospolitego wyróżniamy następujące odmiany kliniczne:
1) trądzik zaskórnikowy – jest najdelikatniejszą formą trądziku, składają się na niego zaskórniki otwarte oraz zaskórniki zamknięte,
2) trądzik grudkowo - krostkowy - obok zaskórników występują również grudki i krosty,
3) trądzik guzkowo - cystowy - z licznymi głębokimi zapalnymi guzami i guzkami wypełnionymi treścią ropną lub ropno-krwistą, z różną tendencją do bliznowacenia,
4) trądzik piorunujący - dla którego, oprócz wykwitów trądzikowych z dużą tendencją do rozpadu, charakterystyczne są objawy ogólne: wysoka gorączka, spadek masy ciała, a także dolegliwości bólowe ze strony układu mięśniowo-stawowego oraz odchylenia w badaniach laboratoryjnych.
Występuje pięć głównych przyczyn, przez które spotykamy się z trądzikiem pospolitym. Mianowicie nadmierne wydzielanie łoju przez gruczoły łojowe, bakterie, zaburzenia hormonalne, czynniki dziedziczne oraz nieprawidłowy proces rogowacenia naskórka. Postawienie rozpoznania nie sprawia zwykle żadnych problemów. Wybór metody leczenia zależy od postaci trądziku. Łagodne postacie wymagają jedynie leczenia miejscowego, w ciężkich stosuje się leczenie skojarzone - zewnętrzne i ogólne. W leczeniu ogólnym stosuje się antybiotyki oraz witaminy o działaniu przeciwłojotokowym. Celem leczenia trądziku jest zapobieganie nadmiernemu rogowaceniu przymieszkowemu, zahamowanie rozwoju oraz zmniejszenie łojotoku. Leczenie jest procesem długotrwałym, a w umiarkowanej postaci trądziku może trwać nawet 4-6 lat. Do leków najczęściej stosowanych w trądziku należy nadtlenek benzoilu. Dostępnymi na rynku preparatami nadtlenku benzoilu są: Benzacne 5 i 10%, Oxy oraz preparaty złożone: Clearasil - Ultra (nadtlenek benzoilu + krzemian glinu), Acnidazil (nadtlenek benzoilu + mikonazol). Istnieją również preparaty nadtlenku benzoilu z dodatkiem siarki, imidazoli, hydroksychinolonu, kwasu glikolowego oraz mleczanu cynku. Czynniki pogarszające przebieg trądziku to czekolada, ostre przyprawy, kremy o tłustej konsystencji, stres, nerwy, pocenie, niektóre leki, odżywki dla kulturystów oraz miesiączka u dziewcząt. Do pielęgnacji twarzy należy używać żeli antybakteryjnych lub pianek zamiast wody i mydła, po myciu twarzy stosować tonizację tonikiem bezalkoholowym, kremy antybakteryjne i matujące, wykonywać peelingi oraz maseczki oczyszczające, jeżeli nie ma ropnych wyprysków. Nie należy zaś stosować kremów odżywczych, dotykać twarzy brudnymi rękoma, wyciskać lub rozdrapywać zmian, stosować silnie wysuszających preparatów, a także przesadnie opalać się zarówno w solarium jak i na słońcu.
Trądzik jest przykrą dolegliwością i często jest przyczyną kompleksów. Na trądzik cierpi ponad 50% młodzieży. W dużym stopniu efekty leczenia zależne są od skrupulatnego wypełniania zaleceń lekarskich i współpracy pacjenta z wykwalifikowaną kosmetyczką. Lekarz dermatolog decyduje o sposobie leczenia, dlatego nie powinniśmy tego bagatelizować. O przerwaniu leczenia lub zmianie leku, również zawsze decyduje lekarz dermatolog. Po serii zabiegów przeprowadzonych w gabinecie uzyskuje się poprawę wyglądu skóry, stabilizuje się wydzielanie gruczołów łojowych, a podrażnienia skóry i stany zapalne zostają złagodzone. Cera trądzikowa to cera wrażliwa i pielęgnacja jej musi być delikatna i przemyślana.