Dodał Grzesiek, 2007-10-14 Autor / Opracowanie: Anna Gliszczyńska

Wielką atrakcją turystyczną Dolomitów, a zarazem wielkim wyzwaniem dla pasjonatów górskich wędrówek są tzw. via ferraty.

Wielką atrakcją turystyczną Dolomitów, a zarazem wielkim wyzwaniem dla pasjonatów górskich wędrówek są tzw. via ferraty. Warto wyjaśnić, że ferraty do pewne trudne odcinki szlaków, które dla umożliwienia bezpiecznego przejścia zostały wyposażone w przykute do ścian metalowe liny. Przejście przez ferratę polega na „dopięciu się” do tych lin i w ten sposób stworzeniu sobie komfortu, że w razie trudności po prostu zawiśnie się na linie, a nie odpadnie od skały. Dłuższych i krótszych, łatwych i bardzo trudnych, mniej i bardziej dostępnych ferrat w Dolomitach jest około 150. W programie naszej wyprawy była niestety tylko jedna ferrata o średnim stopniu trudności – Alta Via bepi Zac w Paśmie Costabella. Trudno tu opisać uczucia i wrażenia. Powiem tylko tyle, że już nie mogę się doczekać kolejnego przejścia ferratą i poczucia tych nieznanych na co dzień emocji.
Po całodziennych wędrówkach czekała na nas w hotelu obiadokolacja (określenie znane wszystkim chodzącym po górach). Na stole z sałatkami zawsze było ich do wyboru przynajmniej dziesięć, a często i znacznie więcej, przy czym oczywiście można było wziąć wszystkich po trochę. Włoskie jedzenie to jest to, co lubię – makarony, zapiekanki, spaghetti, lazanie, a do tego pyszne desery, jak np. znane tiramisu. Tak więc pomimo dużego wysiłku na szlakach trudno było po takich wieczornych ucztach schudnąć choć z kilogram.
Czasami po wycieczce jechaliśmy jeszcze „na zakupy” do pobliskiego miasteczka. Tam można było napić się dobrej włoskiej kawy, czy też wyśmienitego wina wyprodukowanego w rodzimych winnicach. Patrząc na wszystko dookoła ma się wrażenie, że ludzie robią tu wszystko, aby i ułatwić sobie życie i aby je upiększyć. Prześcigają się
w ustrajaniu domów kwiatami, malowidłami, dekorują dachy, okna, skwery. Kwiaty rosną właściwie wszędzie, gdzie to jest tylko możliwe. I nie są to przypadkowo posadzone rośliny, ale starannie dobrane, niebywale zadbane i kolorystycznie przemyślane kompozycje.
No i jeszcze coś, co bez wątpienia zdecydowanie wpływa na jakość takich wycieczek i na stan naszych wspomnień – ludzie. I tym razem miałam wielkie szczęście spotkać ludzi niecodziennych, pasjonatów i miłośników gór, ciekawych osobowości, które dodatkowo mają moc rozsiewania wokół siebie tajemniczej magii i zarażania własnym entuzjazmem. Właśnie takimi ludźmi byli nasi włoscy przewodnicy (Oskar, Stefan, Laurenc). Takim człowiekiem był też bez wątpienia wspomniany już we wstępie polski pilot pan Sylwester Legut.
Ale takich ludzi spotkałam też wśród uczestników, co po raz któryś przekonało mnie,
że albo w góry jeżdżą wybrańcy, albo że to góry sprawiają, że zwykli ludzie na jakiś czas stają się niezwykli, że to góry robią z nami jakieś czary, dzięki którym lepiej wyglądamy, inaczej widzimy, inaczej myślimy, że jesteśmy w stanie spostrzec najmniejszą roślinkę ukrytą gdzieś w skalnych szczelinach, że dopatrzymy się orła na tle błękitnego nieba, że nie ominiemy nory świstaka, że zachwycimy się monumentalnie wyglądającymi z daleka kozicami.
Przebywanie w takim towarzystwie daje energię i moc, a jednocześnie pokazuje, że sami jesteśmy zdolni do zmian i do odszukiwania w sobie potencjałów nieznanych i nie wykorzystywanych w codziennym, szarym życiu.