Dodał admin, 2007-10-08 Autor / Opracowanie: Dziki Imbir

We wcześniejszych cywilizacjach nie znano rasizmu. Chociaż wielu starożytnych wierzyło, że ich społeczeństwo jest lepsze od innych, nie łączyli tych różnic z rasą czy kolorem skóry.

Inna grupą etniczną, która ucierpiała z powodu faszystowskiej polityki rasowej byli Cyganie (Romowie). Rozproszeni po całym świecie zachowali odrębność języka i obyczajów. Romowie pochodzą z Indii, ale przez wieki prowadzili wędrowny tryb życia. Prawodawstwo wielu krajów zmuszało Cyganów do nieustannego przemieszczania się z miejsca na miejsce. Kiedy w XIX wieku zniesiono niewolnictwo wiele tysięcy przedstawicieli tego narodu wyemigrowało z Europy. Różnorodne społeczności cygańskie zostały niemal doszczętnie wymordowane w faszystowskich obozach koncentracyjnych. Od lat siedemdziesiątych XX wieku narodowe ruchy cygańskie zaczęły domagać się uznania swojej historii, języka i kultury. Los Cyganów pogorszył się po upadku komunizmu w Europie Wschodniej. Nacjonalizm odnowił dawne uprzedzenia. Od tej pory Cyganie zaczynają tworzyć partie polityczne, kulturalne i społeczne, których zadaniem jest obrona własnych interesów i walka z przejawami dyskryminacji w mediach. W 1990 roku doszło do powstania pierwszego parlamentu europejskiego Cyganów.
Seksizm to dyskryminacja związana z płcią, czyli przekonanie, że jedna płeć jest lepsza od drugiej. Poglądowi temu często towarzyszy stereotypowe postrzeganie przedstawicieli płci przeciwnej. Dyskryminowanie płci , przeważnie kobietom, odmawia się prawa do wykonywania pewnych zadań, zawodów i zajmowania stanowisk, które są zastrzeżone dla mężczyzn. Walka o prawa kobiet rozpoczęła się w połowie wieku XIX wraz z kampaniami na rzecz przyznania kobietom prawa do głosowania. Kobiety zostały dopuszczone do udziału w wyborach w niektórych stanach USA już pod koniec XIX w.
W USA w latach sześćdziesiątych kobiety zaczęły walczyć o swoje prawa stosując te same metody kampanii protestacyjnych co Ruch na rzecz Praw Murzynów. W 1966 roku utworzono bardzo wpływową Narodową Organizację Kobiet (NOW). Wkrótce potem powstały podobne organizacje także w Europie. Grupy te protestowały przeciwko dyskryminacji kobiet w takich dziedzinach, jak zatrudnienie, prawa posiadania, prawo do wynagrodzenia, a także kwestiach związanych z seksem i wychowaniem dzieci. Podjęły także próbę zmiany wizerunku kobiet jako przedstawicielek słabej płci, uzależnionej od mężczyzn. Dążyły do tego, by kobiety zaczęły odgrywać większą rolę w polityce i innych dziedzinach życia publicznego. Chociaż feminizm powstał w uprzemysłowionych krajach półkuli zachodniej, niewiele jest państw we współczesnym świecie, do których ruch ten nie dotarł. W Europie Wschodniej i krajach byłego ZSRR ruchy feministyczne zaczęły się tworzyć po upadku bloku komunistycznego. Kobiety zdobyły równe prawa, zachęca się je do podejmowania płatnej pracy, ale pomimo to mężczyźni nadal zajmują znaczą część lepiej płatnych stanowisk. Ruchom kobiecym na całym świecie przyświecają cele specyficzne dla danego kraju ściśle związane z sytuacją i panującymi obyczajami. Na przykład w pewnych częściach Afryki kobiety walczą o zakazanie zwyczaju wnoszenia zapłaty za narzeczoną. W krajach muzułmańskich ruchy kobiece kwestionują, między innymi, surowe przepisy regulujące sposób ubierania się kobiet.
Na świecie od niepamiętnych czasów dyskryminuje się homoseksualistów. Wiele religii potępia homoseksualizm i nie zezwala gejom uczestniczyć w obrzędach religijnych. W faszystowskich Niemczech homoseksualistów zmuszano do noszenia na ubraniach różowych trójkątów i zsyłano ich do obozów koncentracyjnych. Ruchy obrony praw homoseksualistów rozpoczęły się w 1969 roku, kiedy klienci Stonewell Inn w NY zaprotestowali przeciwko złemu traktowaniu przez policję. Homoseksualiści zaczęli tworzyć zorganizowane grupy i jednoczyć się w walce o równe prawa.
Od II wojnie światowej międzynarodowa społeczność podejmuje wspólne wysiłki w celu uchwalenia prawodawstwa zapobiegającego dyskryminacji na tle religijnym, ze względu na wygląd, pochodzenie etniczne, płeć czy wiek. Chodzi o to, by nie traktować uprzedzeń wyłącznie jako sprawy osobiste, ale by ludzie uświadomili sobie, że ich obowiązkiem jest ocenianie innych na podstawie racjonalnych kryteriów. Jednym z punktów zwrotnych w tym dążeniu było podpisanie przez ONZ Deklaracji Praw Człowieka w 1948r.